Zakkum – Fiyakalı Geçmişimiz Şarkı Sözleri
Arkada kalan gözlerimi
Toplamışsın besbelli
Kör gözüm görmez gözüm
Sil o kaydettiklerini
Göze alamadıklarımı
Almışsın besbelli
O fiyakalı geçmişimizin
Kalmadı bir cazibesi
Çalacak mısın kapımı
Açık adresim: ölüm
Ayak sesinden geçtim
Aklın bile uğramamış
Yok bugünün yarını
İnsandan uzak günüm
Hani her şeyi hisseden
Annem bile geç kalmış
Zakkum – Fiyakalı Geçmişimiz Şarkı Sözleri
Başlangıç olarak geçmişin tamamen arkada kalmadığı, hâlâ birilerinin elinde tutulduğu hissi var. Şarkıcı, kendisine ait olan bakışların ve hatıraların başkası tarafından saklanmasından rahatsız. Görmek istememek, bilmemek ve hatırlamamak üzerinden bir korunma refleksi öne çıkıyor.
Fiyakalı Geçmişimiz şarkı sözlerinde öncelikle anlatıcı, bir zamanlar cesaret edemediklerini karşı tarafın üstlendiğini fark ediyor; ancak bu durum artık hayranlık uyandırmıyor. Zamanla geçmişte “fiyakalı” görünen anılar, bugün anlamını ve çekiciliğini büyük ölçüde yitirmiş durumda.
Şarkının devamında özellikle beklemenin yorduğu bir ruh hâli ve tamamen unutulmuş olma hissi dikkat çekiyor. Bu noktada umutla vazgeçiş iç içe duruyor. Kapının çalınması bir ihtimal gibi sorulurken, aynı zamanda verilen adres artık geri dönüş beklenmeyen bir noktayı simgeliyor. Anlatıcı, fiziksel bir gelişten çok zihinsel bir varlık arıyor; hatta ayak sesini bile geçip “aklın uğramaması”na takılıyor.
Sonuç olarak bu bölümde zamanın anlamını yitirdiği bir ruh hâli öne çıkıyor. Artık bugünle yarın arasındaki fark silinmiş; anlatıcı için günler birbirine karışmış ve buna bağlı olarak insanlardan uzak bir yalnızlık belirginleşmiş. “Herkesi hisseden” bir figür olarak annenin bile geç kalması ise, dolayısıyla bu yalnızlığın ne kadar derinleştiğini açıkça gösteriyor.