Ramiz & Sagopa Kajmer – Peki Madem Şarkı Sözleri
Suç olsan işler miydim, seni böyle kalbime?
Bozuk bir saat gibiyim takılırım geçmişe,
Tek başıma boğuldum, daldıkça hayallere.
Tükenmiş bir kalemim, ilham oldum kendime.
Düşüyorum eline, batıyorum derine,
Yaşıyorum nerede? İki arada derede.
Hayat ölüm sevene, ruhum dar bu bedene,
Sorsak mı bir bilene, dur denir mi gidene?..
Bi’ seramoni, bense teli kopmuş bir kemancı,
Geçmiş dediler adına, geçmedi ki anca…
Dizlerimin bağı bile kör düğüm,
Söylen doğru mu acı ile öldüğüm?
Sanma senden yorulurum,
Seni düşünüp dururum,
Silah gibi kurulurum,
Kör bir kurşuna gururum.
Işık olmasan da tuzaklarıma,
Ben yolumu bulurum.
(Nakarat)
Peki madem öyle olsun,
Git yoluna güneşler doğsun,
Başucumda şiirler suskun,
Söyle sen nasıl bir sonsun?
Gidiyorsun uğurlar olsun,
Al bu canımı senden dursun,
Ben serçe, sen bir kuzgun,
Beni niye can evimden vurdun?
Depresyon zindanları aklıyla mı sınar insanları hep?
Nasıl olabildin bu kadar leş?
Gerçekten insanlar bu kadar da mı kötü kardeş?
Alabilemiyor aklım, sinebilemiyor içime,
İnsanlıktan bir kere çıkmış, bir daha giremiyor demek içine…
İyi niyetlerimin soykırımının yıldönümü,
Heyecanımı öldürmek isteyen cümleni kestim yarıda gördün mü? Hıı?!.
İçinde bana sövdün mü? Hayat soğuk savaş,
Ama bu savaşı kazanırım olsa da yavaş yavaş…
Bildin mi? Beni anlayıp hazmettin mi?
İnsan yapımı hayallerim var benim kap bir tane,
Ama bu soğuk savaşlarına yeterince güneş gerek bir tanem,
Savaşların kadar soğuk hava donuyor bir tanen,
Nefesimi sıyır ciğerlerimden,
Ama beni ayır diğerlerinden, hadi bunu yapalım lütfen!
Hayat ölümden beni kurtarır her gün,
Başlangıçları olsa da kendi sonlarına varıyor,
Başlayanlar da mutlak bir gün…
Sağlık olsun! Söylesene sen nasıl bir sonsun?
Peki madem öyle olsun,
Git yoluna güneşler doğsun,
Başucumda şiirler suskun,
Söyle sen nasıl bir sonsun?
Gidiyorsun uğurlar olsun,
Al bu canımı senden dursun,
Ben serçe, sen bir kuzgun,
Beni niye can evimden vurdun?
Ramiz & Sagopa Kajmer – Peki Madem Şarkı Sözleri
Bu şarkı sözlerinde öncelikle derin bir iç hesaplaşma ve sürekli tekrar eden bir zihinsel yorgunluk hissi öne çıkıyor. Anlatıcı, kendini geçmişe takılı kalmış bir bozuk saat gibi tanımlarken, aynı zamanda hayallerin içinde yalnız kaldığını açıkça hissettiriyor. Bu nedenle boğulma metaforu, sadece duygusal değil, zihinsel bir tükenmişliği de temsil ediyor. Üstelik tükenmiş bir kalem benzetmesi, üretmenin bile artık acıdan beslendiğini gösteriyor.
Bununla birlikte iki arada bir derede kalma hâli, hayatla ölüm arasında sıkışmış bir ruh durumunu yansıtıyor. Özellikle ruhun bedene dar gelmesi, anlatıcının kendini yaşama ait hissetmediğini düşündürüyor. Bu noktada geçmişin hâlâ geçmemiş olması, zamanın ilerlese bile acının sabit kaldığını vurguluyor.
Devamında gurur ve silah imgeleriyle savunmada olan bir karakter çiziliyor. Anlatıcı, yorulduğunu inkâr etmese de, buna rağmen vazgeçmediğini net bir şekilde ortaya koyuyor. Ayrıca ışık metaforu, karanlık içinde bile yönünü bulma çabasını temsil ediyor.
Nakarat bölümünde ise vedayla birlikte kabulleniş ön plana çıkıyor. Ancak bu kabulleniş tam anlamıyla bir teslimiyet değil. Serçe ve kuzgun karşılaştırması, dolayısıyla kırılganlık ile güç arasındaki farkı belirginleştiriyor. Bu yüzden “can evinden vurulmak” ifadesi, duygusal yıkımın merkezine oturuyor.
Son kısımda insanlığa dair sert bir sorgulama yapılıyor. Buna ek olarak kötülüğün sıradanlaşması ve iyi niyetin yok oluşu, içsel savaşla birleşiyor. Sonuç olarak bu şarkı sözleri, karanlık ama samimi bir anlatım sunuyor. Acıdan kaçmayan, sorgulayan ve tüm bunlara rağmen ayakta kalmaya çalışan bir ruh hâli, parçanın temelini oluşturuyor.