Kürk Mantolu Madonna Alıntıları: Sahneleriyle En Güzel Sözler

Son güncelleme: 20 Ekim 2026

Kürk Mantolu Madonna alıntıları arayanlar için Sabahattin Ali’nin 1943’te yayımlanan romanından 45 sözü, kitabın tam metniyle tek tek karşılaştırarak derledik. Her alıntının altında sözü kimin, hangi sahnede söylediğini ve ilk baskıdaki sayfa numarasını bulacaksınız. Böylece sosyal medyada dolaşan Kürk Mantolu Madonna sözlerinin hangisinin gerçekten kitapta geçtiğini, hangisinin kısaltıldığını ya da kitaba hiç ait olmadığını da görebilirsiniz.

Roman iki katmanlı bir hikâye anlatır. Ankara’da iş arayan genç anlatıcı, bir şirkette aynı odayı paylaştığı, Almanca tercümeler yapan sessiz ve silik Raif Efendi’yi tanır. Ağır hastalanan Raif Efendi, anlatıcıya eşyalarıyla birlikte getirttiği siyah kaplı defteri yakmasını söyler, sonra fikrini değiştirip “Oku, göreceksin!” der; anlatıcı defteri bir gece boyunca okur. Defterde Havranlı Raif’in gençliğinde, 1920’lerin Berlin’inde ressam Maria Puder’le yaşadığı aşk anlatılır. Romana adını veren de Raif’in bir sergide görüp etkilendiği, Maria’nın kürk mantolu otoportresidir.

Alıntıları aşk, yalnızlık, insanlar ve hayat, Maria Puder’in sözleri ve Raif Efendi’nin defteri başlıkları altında topladık; sonda Instagram ve WhatsApp için kısa sözler de var. Her alıntının yanındaki Kopyala düğmesi sözü yazar ve kitap adıyla birlikte kopyalar.

İçindekiler

• Kürk Mantolu Madonna’dan aşk sözleri
• Yalnızlık üzerine Kürk Mantolu Madonna alıntıları
• İnsanlar ve hayat üzerine Kürk Mantolu Madonna sözleri
• Maria Puder’in sözleri
• Raif Efendi’nin defterinden alıntılar
• Kısa Kürk Mantolu Madonna sözleri (Instagram ve WhatsApp için)
• Kitapta olmayan ama Kürk Mantolu Madonna’ya atfedilen sözler
• Kürk Mantolu Madonna hakkında kısa bilgi
• Sabahattin Ali’nin şiirlerinden şarkılar
• Sık sorulan sorular
• Kaynaklar

Kürk Mantolu Madonna’dan aşk sözleri

Romanın kalbinde Raif ile Maria’nın aşk üzerine uzun konuşmaları var. İkisi aşkı çok farklı tarif eder; en çok alıntılanan Kürk Mantolu Madonna sözlerinin büyük kısmı da bu konuşmalardan ve Raif’in iç sesinden gelir:

1. “Benim beklediğim aşk başka! O, bütün mantıkların dışında, tarifi imkânsız ve mahiyeti bilinmeyen bir şey. Sevmek ve hoşlanmak başka, istemek, bütün ruhuyla, bütün vücuduyla, her şeyiyle istemek başka… Aşk bence bu istemektir. Mukavemet edilmez bir istemek!”
   Maria Puder, s. 116. Raif ile Maria’nın aşk ve arkadaşlık üzerine tartıştığı bir akşam. Raif aşkın her sevginin bir türü olduğunu savunurken Maria uzun uzun dalıp kendi beklediği aşkı böyle tarif eder.
2. “Ne kadar çok insanı seversek, asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz. Aşk dağıldıkça azalan bir şey değildir.”
   Raif Efendi, s. 116. Aynı tartışmada Maria “Şu hâlde niçin beni kıskanmadığınızı söylüyordunuz?” diye sorunca Raif’in verdiği cevap. Maria buna “Ben şarklıları başka türlü düşünür zannederdim!” diye karşılık verir.
3. “Aşk hiç de sizin söylediğiniz basit sempati veya bazen derin olabilen sevgi değildir. O büsbütün başka, bizim tahlil edemediğimiz öyle bir histir ki, nereden geldiğini bilmediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittiğini de bilmeyiz.”
   Maria Puder, s. 115. Maria, işaret parmağını sallayıp gülerek “Hayır dostum, hayır!” der ve Raif’in “bütün sevgiler bir nevi aşktır” fikrine bu sözlerle itiraz eder; ona göre arkadaşlık tahlil edilebilir, aşk edilemez.
4. “Bir insanın diğer bir insanı, hemen hemen hiçbir şey yapmadan, bu kadar mesut etmesi nasıl mümkün oluyordu? Ahbapça bir selam ve temiz bir gülüş…”
   Raif Efendi, s. 75. Atlantik’te keman çalarak masaları dolaşan Maria, Raif’i görünce onu eski bir dost gibi gözleriyle selamlar ve güler. Raif o an kendini “dünyanın en zengin adamı” sayar.
5. “O zamana kadar bütün insanlardan esirgediğim alâka, hiç kimseye karşı tam manasıyla duymadığım sevgi sanki hep birikmiş ve muazzam bir kütle hâlinde şimdi bu kadına karşı meydana çıkmıştı.”
   Raif Efendi, s. 90. Maria’yla ilk uzun konuşmasının ertesi günü Raif fabrikaya gitmez; Tiergarten’den geçip Maria’nın oturduğu eve doğru yürürken içindeki duyguyu böyle anlatır.
6. “Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?”
   Raif Efendi, s. 91. Raif’in, Maria Puder’in artık yaşamak için “kayıtsız ve şartsız muhtaç” olduğu bir insan hâline geldiğini fark ettiği iç muhasebeden.
7. “Maria Puder bana bir ruhum bulunduğunu öğretmişti ve ben de onun, şimdiye kadar rastladığım insanlar arasında ilk defa olarak, bir ruhu bulunduğunu tespit ediyordum.”
   Raif Efendi, s. 92. Aynı bölümde Raif, resmini gördüğü günden beri geçen birkaç haftada “ömrünün bütün senelerinden daha çok” yaşadığını söyler. Romanın ana fikrini özetleyen cümlelerden biri.
8. “Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.”
   Raif Efendi, s. 140. Maria hastaneye kaldırıldığı gece Raif içeri alınmaz; sabaha kadar karlar içinde hastanenin yüksek taş duvarlarının çevresinde dolaşırken bunu anlar.
9. “Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırırsan gelirim… Nereye çağırırsan gelirim!”
   Maria Puder, s. 154. Raif’in Türkiye’ye dönmesi gerekince Maria ondan önce Berlin’den ayrılmaya karar verir. Bu sözleri istasyonda, kalkmak üzere olan trenin basamağından Raif’e eğilerek söyler; ikinci cümleyi bir an durduktan sonra ekler.

Yalnızlık üzerine Kürk Mantolu Madonna alıntıları

Kürk Mantolu Madonna aynı zamanda bir yalnızlık romanı. Hem Raif hem Maria kendini “bütün dünyada” yalnız hisseder; aşağıdaki alıntılar bu duygunun romandaki farklı yüzlerini gösteriyor:

1. “Şu koskocaman dünyada benim kadar yapayalnız dolaşan bir insan daha var mı acaba?”
   Raif Efendi, s. 46. Raif Efendi’nin defterinin ilk sayfası (20 Haziran 1933). Bir gün önce yaşadığı “garip bir hâdise” on yıl önceki hatıraları yeniden uyandırmıştır ve Raif bunları anlatacak kimsesi olmadığını yazar.
2. “Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır.”
   Maria Puder, s. 100. Maria ile Raif’in yağmurlu bir günde nebatat (botanik) bahçesinde yaptıkları gezinti. Raif’in kendisine acıdığını hisseden Maria, arkadaşlıklarının sınırlarını açıkça konuşmak ister.
3. “Demek ki insanlar birbirine ancak muayyen bir hadde kadar yaklaşabiliyorlar ve ondan sonra, daha fazla sokulmak için atılan her adım daha çok uzaklaştırıyor.”
   Maria Puder, s. 130. Yılbaşı gecesinin sabahı, Maria’nın odasında. Gece “başka bir dünyaya doğar gibi” uyanacağını uman Maria, her şeyin eskisi gibi olduğunu görünce hayal kırıklığını bu sözlerle anlatır.
4. “Senelerden beri hiç kimseye bir tek kelime söylemedim. Hâlbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir?”
   Raif Efendi, s. 175. Defterin son sayfalarından. Ev halkı gezmeye gitmiş, Raif keyifsizliğini bahane edip evde kalmış ve sabahtan beri yazmaktadır.
5. “Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı.”
   Raif Efendi, s. 163. Türkiye’ye döndükten sonra Maria’dan bir daha haber alamayan Raif’in, insanlardan elini eteğini çektiği yılları anlattığı bölümden.

İnsanlar ve hayat üzerine Kürk Mantolu Madonna sözleri

Romanın ilk bölümünde anlatıcının, defterde ise Raif’in insanlara dair gözlemleri yer alır. Bu Kürk Mantolu Madonna sözleri bugün de en çok altı çizilen cümleler arasında:

1. “Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir!…”
   Anlatıcı, s. 35. Romanın çerçeve kısmında, Ankara’da. Anlatıcı, Raif Efendi’nin kafasından geçenleri anlamaya çalışırken otele döner ve oda arkadaşının “Ne o, çapkınlıktan mı geliyorsun?” sorusu üzerine bu düşünceye dalar.
2. “Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız hâlde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatlığıyla öteye geçiveriyoruz?”
   Anlatıcı, s. 36. Bir önceki alıntının devamı. İnsanları ilk bakışta yargılamamıza dair bu ironik soru, kitabın en çok alıntılanan cümlelerinden biridir.
3. “İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.”
   Anlatıcı, s. 29. Anlatıcı, Raif Efendi’nin evinde onun karısı, çocukları ve kayınlarıyla arasındaki derin yabancılığı gözlemledikten sonra bu sonuca varır.
4. “Hiç de fena insanlar değillerdi. Yalnız boş, bomboş mahlûklardı.”
   Anlatıcı, s. 25. Anlatıcının, Raif Efendi’nin evinde tanıdığı gençler (çocukları ve karısının kardeşleri) hakkındaki hükmü. Devamında bu gençlerin içlerindeki boşluğu başkalarına gülerek doldurduklarını söyler.
5. “İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor.”
   Raif Efendi, s. 45. Defterin açılış sayfası. Raif, bir gün önce öğrendikleriyle “deli olacağım, yahut öleceğim” demenin yalan olacağını, yaşamaya devam edeceğini yazar.
6. “Hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olamayacağını henüz idrak etmemiştim.”
   Raif Efendi, s. 51. Raif’in Berlin’e ilk geldiği haftalar. Hayalindeki “harikalarla dolu” Avrupa’nın yerinde sadece daha geniş ve temiz sokaklı bir şehir bulur.
7. “Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.”
   Raif Efendi, s. 164. Yıllar sonra, Türkiye’de. Bir akşam bakkaldan çıkarken komşunun radyosunda Maria’yla birlikte dinledikleri Weber’in Oberon uvertürü çalınca Raif’in içine taze bir hasret düşer.
8. “İnsanlar birbirinin maddî yardımlarına ve paralarına değil, sevgilerine ve alâkalarına muhtaçtılar.”
   Raif Efendi, s. 164. Aynı sayfada Raif, kendi evinde kendini “lüzumsuz” hissetmesini anlatır; ona göre sevgi olmadıktan sonra aile sahibi olmak “birtakım yabancılar beslemek”ten ibarettir.
9. “Dünyada bana hiçbir şey, tabiattan melul bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı gelmemiştir.”
   Raif Efendi, s. 74. Raif, Maria’yı ilk kez Atlantik’te müşterilere keman çalıp şarkı söylerken görür; yüzündeki “yamama gibi duran” gülümsemenin ona hiç ait olmadığını hisseder.
10. “Başkasına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimizi bu kadar büyük, ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur…”
    Maria Puder, s. 100. Nebatat bahçesindeki aynı konuşmanın sonu. Maria “Bu hâlimizle hepimiz acınmaya lâyıkız; ama kendi kendimize acımalıyız” dedikten sonra bu cümleyle sözünü bağlar.

Maria Puder’in sözleri

Maria Puder, 1940’ların Türk romanında az rastlanan bağımsız, sorgulayan ve kurallara meydan okuyan bir kadın karakterdir. Onun ağzından çıkan sözler:

1. “Ben böyleyim işte! Ben garip bir kadınım… Benimle ahbaplık etmek isterseniz birçok şeylere tahammüle mecbur kalacaksınız…”
   Maria Puder, s. 85. İlk uzun sohbetlerinden birinde Maria, Raif’in çenesini tutup onu bir genç kız kadar mahcup bulduğunu söyler; sonra kendi davranışından utanarak kendini böyle tanıtır.
2. “Bilhassa tahammül edemediğim bir şey, kadının erkek karşısında her zaman pasif kalmaya mecbur oluşu… Neden? Niçin daima biz kaçacağız ve siz kovalayacaksınız?.. Niçin daima biz teslim olacağız ve siz teslim alacaksınız?”
   Maria Puder, s. 104. Maria’nın kadın ve erkek ilişkilerine dair uzun konuşmasından. Romanı bugün de güncel kılan, Maria’nın bağımsız karakterini en net gösteren bölümlerden biri.
3. “Hiçbir kadın, ihtiras hâlindeki bir erkek kadar âciz ve gülünç olamaz.”
   Maria Puder, s. 105. Aynı konuşmanın devamı. Maria, erkekleri neden “sahiden sevemediğini” anlatırken bu keskin hükmü verir.
4. “En tahammül edemediğim şey merhamettir…”
   Maria Puder, s. 99. Nebatat bahçesinde, Raif’in gözlerinde acıma gördüğünü sanan Maria’nın tepkisi: “Bana acıdığınızı hissettiğim anda Allaha ısmarladık!”
5. “Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım…”
   Maria Puder, s. 98. Yağmurlu nebatat bahçesinde, ıslak bir sırada otururken. Maria bitkileri seyrederken kendi kökleri üzerine düşündüğünü, “hakiki hayatının” kendisi için can sıkıcı bir rüya olduğunu söyler.
6. “Bende inanmak noksanmış… Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana âşık olmadığımı zannediyormuşum…”
   Maria Puder, s. 148. Hastalıktan sonra evinde Raif’in bakımıyla iyileşen Maria’nın itirafı. Hemen ardından romanın en bilinen cümlesi gelir: “Seni seviyorum…”

Raif Efendi’nin defterinden alıntılar

Raif’in Berlin yılları Tiergarten, Wannsee ve Potsdam Meydanı gibi gerçek mekânlarda geçer; Türkiye’ye döndükten sonra Maria’ya yazdığı mektupları da Potsdam Meydanı postanesine gönderir. Defterin ilk sergi sahnesinden son sayfasına uzanan alıntılar:

1. “Ben bu kadını yedi yaşımdan beri okuduğum kitaplardan, beş yaşımdan beri kurduğum hayal dünyalarından tanıyordum.”
   Raif Efendi, s. 56. Berlin’deki bir sergide kürk mantolu bir kadının otoportresini ilk gördüğü an. Raif tablodaki yüzü hiç görmediği hâlde ona yabancı olmadığını hisseder.
2. “İçimde, bir yolculukta tanışıp anlaştığım, fakat pek çabuk ayrılmaya mecbur olduğum bir insana veda eder gibi bir his vardı.”
   Raif Efendi, s. 63. Sergide tablonun önünde kendisine takılan genç ressam kadına (Maria’ya) resmin annesine benzediğini söyleyerek yalan söyleyen Raif, yalanının ortaya çıktığını düşünüp utançla sergiden kaçar.
3. “Asıl “ben”, otuz beş seneye yaklaşan ömrümde, ancak üç, dört ay kadar yaşamış, sonra, benimle alâkası olmayan manasız bir hüviyetin derinliklerine gömülüp kalmıştım.”
   Raif Efendi, s. 174. Maria’nın on yıl önce öldüğünü öğrendiği gecenin ertesinde yazılan sayfalar. Raif, Maria’yla geçen dört beş ayı bütün ayrıntılarıyla yeniden yaşar.
4. “Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa oynayamam…”
   Raif Efendi, s. 175. Defterin sonuna doğru Raif, haksız yere bütün insanları suçladığını anlar ama artık hiçbir şeyi düzeltmek istemediğini yazar.
5. “Ah Maria, niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgârlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?”
   Raif Efendi, s. 175. Defterin son sayfalarında Raif artık doğrudan Maria’ya seslenir. Pencere kenarı, Maria’nın hastalığından sonra saatlerce karşılıklı oturdukları yerdir.
6. “Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.”
   Raif Efendi, s. 176. Kitabın en ünlü pasajı; defterin son sayfasında Raif’in Maria’ya veda mektubu gibidir. İnternette sıkça “başka türlü” kelimesi düşürülerek alıntılanır.
7. “Bana hakikaten yaşamak imkânını verdiğin birkaç ay için sana teşekkür ederim. Böyle birkaç ay, birkaç ömür kıymetinde değil midir?..”
   Raif Efendi, s. 176. Aynı pasajın devamı. Hemen ardından Raif, varlığından yeni haberdar olduğu kızından söz eder.
8. “Yollarımız bir kere karşılaştı. Fakat ona dair hiçbir şey bilmiyorum.”
   Raif Efendi, s. 176. Sıkça bir sevgiliye yazılmış sanılan bu cümle aslında Raif’in, Ankara istasyonunda bir kez görüp tanımadığı kızı için yazdıklarıdır. Devamı: “Ne ismini, ne bulunduğu yeri.”

Kısa Kürk Mantolu Madonna sözleri (Instagram ve WhatsApp için)

Hikâyeye, gönderi açıklamasına ya da WhatsApp durumuna sığacak kısa Kürk Mantolu Madonna sözleri. Kopyala düğmesi sözü kaynağıyla birlikte alır:

1. “Seni seviyorum… Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum…”
   Maria Puder, s. 148. Romanın en çok paylaşılan cümlesi. Maria bunu hastalık sonrası, Raif’in kolunu tutarak söyler.
2. “Tamamen yalnızım… Ama Berlin’de değil… Bütün dünyada yalnızım… Küçükten beri…”
   Raif Efendi, s. 81. Maria’nın “Berlin’de yalnızsınız değil mi?” sorusuna Raif’in cevabı. Maria da “Ben de yalnızım… Boğulacak kadar yalnızım!” diye karşılık verir.
3. “Elleriniz ne kadar soğuktu! — Isıtın!”
   Raif Efendi ve Maria Puder, s. 80. Atlantik’teki ilk sohbetlerinde Raif’in çekingen cümlesi ve Maria’nın tereddütsüz cevabı; Maria bunu söyleyip iki elini birden uzatır.
4. “Fakat arkanıza bakmadınız! — Hiçbir zaman dönüp bakmam…”
   Raif Efendi ve Maria Puder, s. 83. Raif, o akşam Maria’yı kapıya kadar takip ettiğini itiraf eder; Maria bunu fark ettiğini ama hiç dönüp bakmadığını söyler.
5. “İçimde yarı kalmış bir konuşmanın üzüntüsü vardı.”
   Raif Efendi, s. 154. Maria’nın treni kalktıktan sonra. İnternette çoğu zaman “yarım kalmış” diye aktarılır; ilk baskıdaki ifade “yarı kalmış”tır.
6. “Günlerim birbirine tıpkı tıpkısına benzeyerek geçiyordu.”
   Raif Efendi, s. 53. Raif’in, Maria’yla tanışmadan önce Berlin’de geçirdiği tekdüze aylar.
7. “Her şeyi, her şeyi, bilhassa ruhumu hiç bulunmayacak yerlere saklamalı…”
   Raif Efendi, s. 176. Raif Efendi’nin defterine yazdığı son cümle. Anlatıcı, defterin diğer sayfalarının bomboş olduğunu söyler.

Kitapta olmayan ama Kürk Mantolu Madonna’ya atfedilen sözler

Aşağıdaki cümleler internette “Kürk Mantolu Madonna sözleri” diye paylaşılıyor, ancak romanın ilk baskısının tam metninde ve taranmış nüshasında yaptığımız aramada bulunmuyor. Hatta “mutlu”, “yara”, “tutku” gibi kelimeler romanın hiçbir yerinde geçmiyor; Sabahattin Ali “mutlu” yerine “mesut” kelimesini kullanıyor:

• “Bazı yaralar vardır; zamanla değil, kabullenişle iyileşir.”
• “İnsanın en büyük hatası, bir başkasının onu mutlu etmesini beklemesidir.”
• “Gerçekte hep yalnızdım, hiçbir yerde kendimi evimde hissetmedim.”
• “Kimi tutkular rehberimiz olur yaşam boyunca…”

Bazı gerçek alıntılar da değiştirilerek dolaşıyor: “İçimde yarım kalmış bir konuşmanın üzüntüsü vardı” cümlesi kitapta “yarı kalmış” diye geçer; “Sen bana dünyada başka bir hayatın olduğunu öğrettin” cümlesinin aslı ise “Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.” şeklindedir.

Kürk Mantolu Madonna hakkında kısa bilgi

Romandaki sergi sahnesinde Raif, Maria’nın otoportresini Rönesans ressamı Andrea del Sarto’nun “Madonna delle Arpie” tablosundaki Meryem’e benzetir; yazının başındaki görsel bu tablodandır. Defterin ilk sayfası 20 Haziran 1933 tarihlidir ve Raif burada “on sene evvelki” olayları anlatmaya başlar.

Kitabın hukuki durumuna dair küçük bir not: Sabahattin Ali 1948’de öldüğü için romanın metni, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’ndaki 70 yıllık koruma süresi dolduğundan 2019’dan beri kamu malıdır; Vikikaynak’taki tam metin de bu yüzden yayımlanabilmektedir.

Sabahattin Ali’nin şiirlerinden şarkılar

Sabahattin Ali yalnızca romancı değil, aynı zamanda şairdi ve şiirlerinin birçoğu bestelendi. Sitemizde sözleri bulunan şarkılar:

• Edip Akbayram – Aldırma Gönül: Sabahattin Ali’nin “Hapishane Şarkısı V” şiirinden.
• Ahmet Kaya – Geçmiyor Günler: “Hapishane Şarkısı III” şiirinden; beste Kerem Güney.
• İbrahim Tatlıses – Leylim Ley: Sözleri Sabahattin Ali’ye atfedilen ve yazarın “Ses” öyküsünde geçen, Zülfü Livaneli’nin bestelediği eser; bir başka yorumu Haramiler – Leylim Ley.

Başka romanlardan seçmeler için dünya klasikleri kitap alıntıları ve büyüleyici kitap alıntıları derlemelerimize, şiirden cümleler için şiir alıntıları sayfamıza, Türk edebiyatının bir başka yalnız kahramanının yazarı için de Oğuz Atay sözleri derlememize göz atabilirsiniz.

Sık sorulan sorular

Kürk Mantolu Madonna ne anlatıyor?

Roman iki katmanlıdır. Çerçeve hikâyede genç anlatıcı, Ankara’da bir şirkette tanıştığı silik ve sessiz Raif Efendi’nin siyah kaplı defterini okur. Defterde Raif’in gençliğinde, 1920’lerin Berlin’inde ressam Maria Puder’e duyduğu aşk, ayrılıkları ve on yıl sonra öğrendiği acı gerçek anlatılır.

Kürk Mantolu Madonna ne zaman yazıldı ve yayımlandı?

Romanın 1943 tarihli ilk baskısının sonunda yazım tarihi “İkinciteşrin 1940 – Şubat 1941” olarak verilir. Eser önce Hakikat gazetesinde 18 Aralık 1940 – 8 Şubat 1941 arasında “Büyük Hikâye” başlığıyla tefrika edildi, kitap olarak ilk kez 1943’te İstanbul’da Remzi Kitabevi tarafından yayımlandı.

Maria Puder kimdir?

Maria Puder, romanın kadın kahramanıdır. Babası Yahudi, annesi Alman olan genç bir ressamdır; Berlin’de Atlantik adlı bir eğlence yerinde keman çalıp şarkı söyleyerek geçinir. Raif’in Berlin’de bir sergide görüp etkilendiği kürk mantolu otoportre onundur; romana adını veren “Kürk Mantolu Madonna” da bu tablodur.

Kürk Mantolu Madonna’nın en ünlü sözü hangisi?

En çok paylaşılan iki söz, Maria’nın “Seni seviyorum… Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum…” cümlesi ile Raif’in defterinin sonundaki “Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.” cümlesidir. İkincisi internette çoğu zaman kısaltılarak aktarılır.

Kürk Mantolu Madonna kaç sayfa?

1943 tarihli ilk Remzi Kitabevi baskısı 177 sayfadır. Günümüz baskılarının sayfa sayısı yayınevine, yazı boyutuna ve ek bölümlere göre değişir; bu yüzden bu sayfadaki alıntılarda sayfa numarası olarak ilk baskıyı esas aldık.

Bu sayfadaki alıntılar hangi baskıya göre doğrulandı?

Her alıntı, romanın 1943 tarihli ilk baskısının Vikikaynak’taki tam metniyle ve aynı baskının taranmış nüshasıyla tek tek karşılaştırıldı. Sayfa numaraları bu ilk baskıya aittir. Okumayı kolaylaştırmak için yalnızca yazım günümüz imlasına uyarlandı (ör. “bilinmiyen” yerine “bilinmeyen”, “nekadar” yerine “ne kadar”); kelimelere dokunulmadı.

Kaynaklar

• Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna, İstanbul: Remzi Kitabevi (Güven Basımevi), 1943. İlk baskı; Vikikaynak’taki doğrulanmış tam metni ve aynı baskının taranmış PDF nüshası (Yenice Cumhuriyet Ortaokulu, MEB okul sitesi).
• Vikipedi, “Kürk Mantolu Madonna” maddesi (Hakikat gazetesi tefrika tarihleri), Ekim 2026’da erişildi.
• Hürriyet Kitap Sanat, “Şarkılar onu söyler” (Sabahattin Ali şiirlerinden bestelenen şarkılar).
• 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu, madde 27 (koruma süresi).
• Görsel: Andrea del Sarto, Madonna delle Arpie (1517), kamu malı, Wikimedia Commons; Fotoğraf: Max Missmann, Potsdamer Platz, Berlin (1925), kamu malı, Wikimedia Commons.

Alıntıların seçimi, bağlam notları ve sayfa tespitleri Söz Arşivi editörlerine aittir.