Tekir – Geçemiyorum Şarkı Sözleri ve Yorumları

Tekir – Geçemiyorum: Aşkın Çıkmaz Sokağında Bir Feryat

Müzik, bazen en derin acılarımızı bile dile getirmenin en saf yoludur. İşte Tekir’in “Geçemiyorum” şarkısı da tam olarak bu hissi, aşkın pençesinde kıvranan bir ruhun çaresizliğini, dinleyicisinin iliklerine kadar hissettiren güçlü bir ağıt. Bu şarkı, sadece bir melodi ve sözler bütünü değil; aynı zamanda insanın en temel duygularından biri olan bağlanma ve ayrılık arasındaki çetin mücadeleyi anlatan edebi bir metin niteliğinde.

Aşkın Pençesinde Kalan Bir Ruhun Çığlığı

Şarkının ilk dizeleri, adeta bir kriz anının, anlık bir çaresizliğin dışavurumuyla başlıyor. Tekir, “Allahım yetiş imdadıma! Aşkımdan geberiyorum” derken, bu feryat sadece ilahi bir yardım çağrısı değil, aynı zamanda aşkın yıkıcı gücü karşısındaki teslimiyetin de bir itirafı. Bu, fiziksel bir ölüm olmasa da, ruhun içinde bulunduğu acıdan dolayı tükenmişliğin metaforik anlatımıdır. Gece ve gündüz, acının sürekli varlığını, zamanın durmak bilmeyen akışına rağmen kederin hiç dinmediğini vurgular:

Kahrımla sabahladım ve derdimle geceliyorum
Karanlık bu sisin ardından; yüzünü seçemiyorum

Buradaki “karanlık sis” metaforu, hem ayrılığın getirdiği belirsizliği hem de acının zihni bulandıran etkisini çok güzel özetliyor. Sevilenin yüzünü seçememek, fiziksel bir ayrılıktan öte, belki de ilişkinin özünün, anıların veya geleceğe dair umutların silikleşmeye başlamasını simgeliyor. Ancak tüm bu bulanıklığa rağmen, şarkının ana temasını oluşturan direnç noktası net bir şekilde ortaya konulur: “Kendimden geçtim de çoktan, bir senden geçemiyorum.” Bu dize, kişinin kendi varlığını, kimliğini, hatta akıl sağlığını bile bir kenara bırakabildiğini, ancak sevdiği kişiden vazgeçemediğini, ondan kopamadığını ifade eder. Tekir – Geçemiyorum şarkısının kalbindeki bu çelişki, şarkıya derin bir hüzün katıyor.

Yüreğin Sonsuz Çarpıntısı ve Döngüsel Acı

Şarkının ilerleyen kısımları, bu acının içsel dinamiklerini ve döngüsel yapısını gözler önüne seriyor. “Biri hep kuruluyo göğsümüzün orta yerine / Vuruluyo yürek ama nasıl delice” ifadeleri, aşk acısının fiziksel bir ağırlık, bir baskı oluşturduğunu anlatır. Yüreğin delice vurulması, hem aşkın tutkusunu hem de acının şiddetini eş zamanlı olarak yansıtır. Kaçma ve kurtulma çabası, ancak her seferinde aynı yere dönme durumu, bir kapanışa işaret eder:

Birgün toparlanıp yöneliyo gidişe
Daralıyo ona dar geliyo yeri hep

Burada “yeri dar gelmek”, hem kişinin içinde bulunduğu durumdan bunalmasını hem de o acının göğsüne sığmamasını ifade eder. Sonrasında gelen “Sonra çarpıntısı sarsıntısı gelicek / Avuntulu her söz sanki ciğerini delicek” dizeleri, bu döngüsel acının kaçınılmazlığını vurgular. Dışarıdan gelen her türlü teselli, avuntu, iyileşme çabası, aslında içteki yarayı daha da derinleştiren bir etki yaratır. Bu, acıyı kabullenmişliğin ve onunla yaşamaya alışmışlığın bir göstergesidir.

İşin garip yanı gidip baştan baştan deniycen
İçin ölü kalır, dışın taştan taştan dirice

Bu sözler, şarkının en vurucu noktalarından biri. Aşkın yarattığı bu bağımlılık, kişiyi tekrar tekrar aynı yıkıcı döngüye sokar. İçsel olarak tükenmiş, “ölü” kalan bir ruhun, dışarıdan “taştan taştan” dirilmesi, yani direnç göstermesi, hayata devam etmeye çalışması, ancak bu durumun sadece bir dış görünüşten ibaret olduğunu anlatır. Bu, bir maske takma, acıyı gizleme ve dış dünyaya karşı sert bir duruş sergileme halidir. Tekir’in “Geçemiyorum” şarkısı, bu içsel çatışmayı ustalıkla işler.

Zamanın Akışı ve Vazgeçişin İmkansızlığı

Şarkının son bölümü, zaman, arzu ve kader üçgeninde sıkışıp kalmış bir ruhun dramını gözler önüne serer. “Geride bırakıp gider zaman; tutamayan değil, sayamayan benim!” dizesi, zamanın acımasız akışına karşı kişinin çaresizliğini vurgular. Zamanı tutamamak değil, onu sayamayacak kadar kaybolmuş olmak, acının zaman mefhumunu bile ortadan kaldırdığını gösterir. Sevilen kişiye duyulan özlem ve vazgeçememe hali, eşsiz bir dizeyle ifade edilir:

Seni de el açıp dilerdim ama; doyamayan değil, kıyamayan benim!

Bu, aşkın en saf, en fedakar halini yansıtır. Sevilen kişiye kavuşmaya doyamama arzusu yerine, ona kıyamama, yani onun iyiliği için belki de kendinden vazgeçme, onu serbest bırakma ama bunu yaparken de içsel olarak parçalanma durumudur. Bu, derin bir bağlılık ve merhamet içerir. Şarkının sonunda, fiziksel ve ruhsal yorgunluğun birleşimiyle ortaya çıkan o ağır tablo çizilir:

Yavaş yavaş alıp yükü, belim bükük, yüzüm dökük…
Ağır ağır yola çıkıp; duramayan değil, kalamayan benim!

Tekir, burada hem fiziksel bir çöküşü (beli bükük, yüzü dökük) hem de ruhsal bir yorgunluğu anlatır. “Duramayan değil, kalamayan benim!” cümlesi ise, şarkının en güçlü paradokslarından biridir. Bu, hem ilerleyememe, yerinde sayma halini hem de o acının içinde kalmaya mahkum olma hissini aynı anda barındırır. Tekir – Geçemiyorum, bu derin çıkmazı, her dizesiyle işleyerek dinleyicisine unutulmaz bir deneyim sunuyor. Bu şarkı, aşkın en karanlık dehlizlerinde kaybolan, ancak yine de bir umut kırıntısına tutunmaya çalışan her ruhun sesi olmayı başarıyor.