Poizi – Perde Şarkı Sözleri ve Yorumları

Poizi’nin “Perde” Şarkı Sözleri: Geçmişe Çekilen Bir Örtü ve Yeni Bir Başlangıç Arayışı

Müzik, bazen en derin hislerimizin tercümanı olur, içimizdeki fırtınaları dile getirir. Poizi’nin “Perde” adlı şarkısı da tam olarak böyle bir eser. Dinlerken, adeta bir ruhun kendini çözümleme ve geçmişle hesaplaşma çabasına tanık oluyoruz. Bu şarkı, pişmanlıklar, umutsuzluklar ve nihayetinde bir kabullenişin ardından gelen yeni bir umut ışığının şiirsel bir anlatımı.

Geçmişe Tutunmak ve Derde Düşmek

Şarkı, adeta bir itiraf ve yüzleşmeyle açılıyor. Dinleyiciyi hemen içine çeken ilk dizeler, zamanın acımasızlığını ve bir ilişkinin son demlerinde yaşanan çaresizliği gözler önüne seriyor:

Geç bile kaldım, inan, tutundum, tutundum yaşamaya sen’le
Düşüyorum geceleri istemeden bu derde
Kafamda kurdum her şeyi, ben, her şeyimi sen’le
Nasıl unuturum geçmişi, çektim ona perde

Bu cümleler, “Geç bile kaldım, inan, tutundum, tutundum yaşamaya sen’le” derken, aslında bir zamanlar o ilişkiye ne denli sıkı sarıldığını, hatta hayatını o kişi üzerine inşa ettiğini gösteriyor. Ancak bu tutunma artık bir kurtuluş değil, bir yük haline gelmiş. Poizi’nin “Perde” şarkısında hissettiğimiz bu ağırlık, “Düşüyorum geceleri istemeden bu derde” dizesiyle, bilincin kontrolünden çıkan, özellikle geceleri yoğunlaşan bir içsel çöküşü anlatıyor. Zihnin, ‘Kafamda kurdum her şeyi, ben, her şeyimi sen’le’ diyerek kurduğu tüm hayallerin, beklentilerin ve geleceğin o kişiyle sınırlı olduğunu itiraf etmesi, ayrılığın yarattığı boşluğun büyüklüğünü vurguluyor. Ve işte o kilit ifade: “Nasıl unuturum geçmişi, çektim ona perde.” Bu ‘perde’ metaforu, sadece Poizi’nin “Perde” şarkısının adı değil, aynı zamanda geçmişi kapatma, onu görmezden gelme ya da en azından görünmez kılma arzusunun sembolü. Ancak bu perde, tamamen silmekten ziyade, belki de sadece geçici bir örtü.

Yanlış Seçimler ve İstemli Bir Unutma Çabası

Şarkının ilerleyen bölümlerinde, ‘Poizi – Perde’ şarkısının kahramanı, kendi hatalarıyla yüzleşmeye başlıyor:

Unut beni, bi’ sarhoş âşık gibi
Ben yaptım sürekli hep yanlış seçimler
Kafamda kurdum, kaçtım geçmişimden
Bir hata yaptım, bilirsin, düzelmez kendiliğinden

“Unut beni, bi’ sarhoş âşık gibi” ifadesi, kendi geçmişini ve o ilişkideki halini bir nevi sarhoşlukla, kontrolsüzlükle özdeşleştiriyor. Bu, belki de karşı tarafa yönelik bir merhamet çağrısı, belki de kendini affetme sürecinin bir parçası. “Ben yaptım sürekli hep yanlış seçimler” diyerek sorumluluğu tamamen üstleniyor. Bu dürüst itiraf, geçmişten kaçma çabasının (‘Kafamda kurdum, kaçtım geçmişimden’) bir sonucu olarak ortaya çıkıyor. Yapılan hatanın ‘kendiliğinden düzelmez’ oluşu, durumun ciddiyetini ve geri dönülemezliğini vurguluyor. Bu kısım, Poizi’nin “Perde” şarkısındaki iç hesaplaşmanın en yoğun yaşandığı anlardan biri.

Dayanmak zor geliyor, taşıdım içimdeki derdi
Gözlerin ele veriyor, anlasam emin ol giderdim

“Dayanmak zor geliyor, taşıdım içimdeki derdi” dizesi, omuzlara yüklenen ağır bir kederi ve yorgunluğu anlatıyor. Ancak “Gözlerin ele veriyor, anlasam emin ol giderdim” cümlesi, ilişkinin dinamiklerine dair çarpıcı bir detay sunuyor. Belki de karşı tarafın gözlerindeki mutsuzluk, bitişin sinyalleri daha önce verilmiş, ancak şarkının kahramanı bunu ya görememiş ya da görmek istememiş.

Yeni Bir Sayfa: Kabulleniş ve İleriye Doğru Adım

Şarkının ikinci yarısı, bir dönüşümün ve olgunlaşmanın sinyallerini veriyor. Poizi, bu kez geçmişiyle yüzleşme ve ondan ders çıkarma yolunu seçiyor:

Gerçekten um’rumda değil, birazcık düşündüm, nasıl fikir?
Bıraktın o gece her şeyini, ben de, emin ol, düşündüm ailemi
Söz verdim kendime, yapamam bi’ daha, tutamam artık o ellerini
Bi’ fırsat yarattı tanrı bana, ben de unutup koşturdum hedefimi

“Gerçekten um’rumda değil” ifadesi, önceki çaresizlikten sıyrılma arzusunu, hatta bir tür savunma mekanizmasını yansıtıyor. İlişkinin bitişi, ‘Bıraktın o gece her şeyini, ben de, emin ol, düşündüm ailemi’ dizesiyle, kahramanı daha geniş bir perspektife, ailesine ve sorumluluklarına yöneltmiş. Bu, kişisel kederden daha büyük bir amaca doğru evrilmenin işareti. “Söz verdim kendime, yapamam bi’ daha, tutamam artık o ellerini” cümleleri, kesin bir kararlılık ve geçmişle bağları koparma iradesini sergiliyor. ‘Poizi – Perde’ şarkısında bu kısım, bir uyanış anını temsil ediyor. Ardından gelen “Bi’ fırsat yarattı tanrı bana, ben de unutup koşturdum hedefimi” dizesi, ilahi bir müdahale veya hayatın sunduğu yeni bir şansla birlikte, geçmişi geride bırakıp geleceğe odaklanma gücünü bulduğunu anlatıyor.

Nası’ dayandın sırtında o kadar dertle?
Gelme istemem artık, ilerle
Yirmi iki senem de geçti nelerle
Hatırla hatıra, ağla kederle
Hak ettim sonuna kadar
Üzülme annecim yorulmam
Ama bu kaderim ne zaman yüzüme bakar
Oğlun da başarır, düşünme baba

Buradaki sorular ve direktifler, hem kendine hem de belki de geçmişteki sevgiliye yöneliktir. “Gelme istemem artık, ilerle” ifadesi, kesin bir vedadır. “Yirmi iki senem de geçti nelerle” diyerek hayatının önemli bir dönemini gözden geçiriyor ve “Hatırla hatıra, ağla kederle” diyerek acıyı inkâr etmek yerine, onu kabullenip yaşama çağrısı yapıyor. Bu, sağlıklı bir yas sürecinin başlangıcıdır. Ailesine yönelik mesajlar, ‘Üzülme annecim yorulmam’ ve ‘Oğlun da başarır, düşünme baba’, kahramanın olgunlaştığını, sorumluluk aldığını ve ailesine karşı da bir umut beslediğini gösteriyor. “Ama bu kaderim ne zaman yüzüme bakar” sorusu, geleceğe dair bir belirsizliği içerse de, ‘Oğlun da başarır’ vaadiyle güçlü bir inanç ve azimle kapanıyor. Poizi’nin “Perde” şarkısı, bu son dizelerle, bir bitişin aynı zamanda yeni bir başlangıç olabileceğini fısıldıyor.