Poizi – Güvenmedin Şarkı Sözleri ve Yorumları

Poizi’nin “Güvenmedin” Şarkısı: Güvenin Yıkılışı ve Yalnızlığın Derin Yankıları

Poizi’nin kalplere dokunan eseri “Güvenmedin”, dinleyiciyi derin bir iç hesaplaşmanın ve kırık bir ilişkinin girdabına çekiyor. Şarkı, adından da anlaşılacağı gibi, güven duygusunun yitimi üzerine kurulu acı dolu bir serzeniş ve kabullenişin öyküsü. Poizi, sözleriyle dinleyicisine, bir zamanlar var olan bağın nasıl paramparça olduğunu ve geride kalan enkazı tüm çıplaklığıyla gösteriyor.

İlişkinin Duvarları ve Kabullenilmiş Yalnızlık

Şarkının açılışında, “Bulursun elbet birilerini / Denedim ama güvenmedim ki” dizeleri, ilişkinin bittiğini ve taraflardan birinin yeni yollara bakabileceğini kabul eden, ancak kendisi için bu kapının kapalı olduğunu söyleyen bir ruh halini yansıtıyor. Burada Poizi, yeni başlangıçlara olan inancını yitirmiş, belki de geçmişin acıları yüzünden bir daha kimseye güvenemeyeceğini açıkça belirtiyor. Bu, “Poizi – Güvenmedin” şarkısının temelini oluşturan güvensizlik temasının ilk işaretidir.

“Canım, alıştım duvarlarına / Ben de öyle gidip sildirmedim ki” ifadeleri, ilişkinin içinde örülmüş olan mesafeli duruşu ve bu duruma alışmışlığı vurguluyor. Karşı tarafın kurduğu duvarlar mı, yoksa speaker’ın kendini koruma mekanizması mı olduğu belirsiz bu duvarlar, artık hayatın bir parçası haline gelmiş. Bu kabulleniş, aslında bir tür pasif direniş veya yorgunluk işaretidir. Speaker, “Gel de gör şu hâlimi, hiç var sanma sakın / Kalmaz hiç mecalimiz, bi’ yerden asılım” diyerek, yaşadığı tükenmişliği ve çaresizliği gözler önüne seriyor. Bu dizeler, adeta bir çağrı, bir yakarış niteliğinde; “Poizi – Güvenmedin” şarkısının kalbindeki derin acıyı hissettiriyor.

“Tamam, gönlümüz evin parça, bin dert yazılır / Sen de kalmaz aklın” sözleri ise, kalbin bir ev gibi parçalanmış olduğunu, içinde sayısız dert barındırdığını ve bu durumun ağırlığının karşı tarafın bile kaldıramayacağı kadar büyük olduğunu ifade ediyor. Bu, speaker’ın yaşadığı yıkımın boyutunu gösteren güçlü bir metafor.

Güvenmedin Bana: Kalbin Yavaş Yavaş Yanışı

Nakarat, “Güvenmedin bi’ gün bana” cümlesiyle, tüm hikayenin merkezine oturuyor. Bu, ilişkinin en büyük sorunu, tüm acıların kaynağı. Poizi, bu cümleyi adeta bir itham olarak kullanırken, hemen ardından gelen “Yanar öyle hep canım yavaş yavaş / Geçer mi hiç sarılmadan?” dizeleriyle, bu güvensizliğin yarattığı içsel yangını ve sarılmanın, yani fiziksel ve duygusal yakınlığın iyileştirici gücüne olan özlemi dile getiriyor. Bu, “Poizi – Güvenmedin” şarkısının en kırılgan anlarından biridir.

“Bekler misin bi’ gün daha?” sorusu, umut kırıntılarını arayan, belki de son bir şans dileyen bir ruh halini yansıtıyor. Speaker, “Bağırmışım tek seni avaz avaz / Otur konuş acıtmadan” diyerek, geçmişte ne kadar çabaladığını, sesini duyurmak için nasıl bağırdığını anlatıyor. Ancak şimdi tek istediği, sakin ve yaralayıcı olmayan bir diyalog, belki de son bir vedalaşma.

Gerçekler ve Yalnızlığın Pençesi

İkinci bölümde, “Yalan olur, yanına kalmaz / Bi’ daha asla adımı anma” sözleri, artık ilişkinin geri dönülmez bir noktaya geldiğini ve karşı tarafa karşı duyulan öfkeyi ve kesin bir kopuşu ifade ediyor. Speaker, “Seninle olmaz da gülerim ben her şeye / Bu hayal dünya, ben de takılmışım gerçeğe (Ah)” diyerek, acıyla başa çıkma mekanizmasını, her şeye gülerek veya durumu bir hayal olarak görerek gerçeklerden kaçma çabasını anlatıyor. Ancak “ben de takılmışım gerçeğe” itirafı, bu kaçışın ne kadar boşuna olduğunu ve aslında acı gerçeğe sıkışıp kaldığını gösteriyor. Bu, “Poizi – Güvenmedin” şarkısındaki duygusal karmaşanın bir yansımasıdır.

Ani bir kırılmayla “Ellerimden tutar mısın? Bugün biraz fazla yalnızım” diyen speaker, tüm o sert duruşunun ardındaki derin yalnızlığı ve kırılganlığı ortaya koyuyor. Bu ani yakarış, insan olmanın en temel ihtiyaçlarından birini, şefkat ve temas arayışını gözler önüne seriyor. Ardından gelen “Tamam, söyle, anlatsınlar sana her şeyi / Konuşmadım kimseyle, kendimi kapatmışım / Kapattım gözlerimi, göremedim gerçeği” dizeleri, speaker’ın kendini dış dünyaya kapattığını, belki de gerçekleri görmekten kaçındığını ve artık başkalarının kendi hikayelerini anlatmasına izin verdiğini gösteriyor. Bu kapanma, acının ve hayal kırıklığının bir sonucu olarak kendini gösteriyor.

Kendi Hatası ve Acı Gerçek

Şarkının sonlarına doğru, “Hakim bey, kes cezamı / Söyle, ner’de yanlış yapmışım?” sözleriyle speaker, kendini bir mahkeme salonunda yargılanırken buluyor. Bu metafor, kişinin kendi içindeki sorgulamasını, hatalarını anlama çabasını ve belki de bir tür kefaret arayışını ifade ediyor. “Tamam, bi’ tanem, suçum bi’ tek sen’le kalmışım (Ah)” itirafı ise, tüm bu acıya rağmen, tek suçunun sevdiği kişiyle kalmak olduğunu söyleyen, yürek burkan bir kabulleniştir. Bu, “Poizi – Güvenmedin” şarkısının en dokunaklı anlarından biridir.

Son olarak, “Yalan değil, söyledim ben, sensin en büyük yanlışım / Sanırım sen de biraz şanssızım” diyerek, speaker acı gerçeği dile getiriyor: Karşı taraf, onun hayatındaki en büyük yanlış olmuştur. “Sanırım sen de biraz şanssızım” cümlesi ise, bu ilişkinin her iki taraf için de bir talihsizlik olduğunu ima eden, hem kabulleniş hem de hafif bir ironi barındıran bir kapanıştır. Poizi’nin “Güvenmedin” şarkısı, böylece, güvensizliğin, yalnızlığın ve kırık bir kalbin tüm katmanlarını ustaca işleyen, dinleyicisini derinden etkileyen bir eser olarak karşımızda duruyor.