Kar Şiiri Seçkisi: Türk Edebiyatından Unutulmaz 11 Şiir

📁 Şiir Alıntıları 🕒 17 Kas 2026

Son güncelleme: 17 Kasım 2026

Kış mevsiminin sessizliğini, beyazın arındırıcı gücünü ve insan ruhundaki derin yalnızlığı en çarpıcı biçimde yansıtan kar şiiri geleneği, Türk edebiyatında Servet-i Fünun’dan İkinci Yeni’ye kadar uzanan zengin bir birikime sahiptir. Ahmet Muhip Dıranas’ın hafızalara kazınan “Kar”ından Cenap Şahabettin’in musiki yüklü “Elhan-ı Şita”sına, Sezai Karakoç’un metafizik derinliğinden Orhan Veli Kanık’ın yalın gözlemlerine kadar pek çok usta kalem, yağan karı yalnızca bir doğa olayı değil, zamanın, hüznün ve umudun aynası olarak işlemiştir. Bu seçkide, hem paylaşabileceğiniz en bilinen dizeleri hem de her bir şiirin yazıldığı edebi dönemi ve imge dünyasını bir araya getirdik.

Uzaklarda karlı dağlar ve yeşil ovadaki ağaçlar görseli
Görsel: Uzaklarda karlı dağlar ve yeşil ovadaki ağaçlar / Wikimedia Commons

Önce kısaca: Kar şiirlerinin Türk edebiyatındaki yeri ve seçki kriterlerimiz

  • Kapsam: 1897 Servet-i Fünun döneminden 1960’ların sonuna uzanan 11 klasik kar şiiri.
  • Edebi Akımlar: Servet-i Fünun, Saf Şiir (Öz Şiir), Garip Akımı, Toplumcu Gerçekçilik ve İkinci Yeni.
  • Baskın Temalar: Yalnızlık, zamanın durması, memleket hasreti, metafizik diriliş, ölüm kaygısı ve içsel huzur.
  • Öne Çıkan İsimler: Ahmet Muhip Dıranas, Sezai Karakoç, Ahmet Hamdi Tanpınar, Cahit Sıtkı Tarancı, Orhan Veli Kanık, İsmet Özel, Cenap Şahabettin, Nâzım Hikmet, Behçet Necatigil, Attilâ İlhan ve Cemal Süreya.
  • Biçim Çeşitliliği: Aruzla yazılmış müstezat örneklerinden hece ölçüsüne ve serbest nazma uzanan geniş bir yelpaze.

Türk şiirinde kar imgesi, 1897 yılında Cenap Şahabettin’in “Elhan-ı Şita”yı kaleme almasıyla birlikte sıradan bir mevsim tasvirinden çıkıp ses ve ritimle örülen estetik bir deneyime dönüşmüştür. Cumhuriyet döneminde ise Ahmet Muhip Dıranas, Ahmet Hamdi Tanpınar ve Cahit Sıtkı Tarancı gibi şairler karı bireyin iç dünyasındaki sessizliği, zaman algısını ve varoluşsal kaygıları görünür kılan bir metafora dönüştürmüştür. Garip akımıyla gündelik hayatın sade bir parçasına dönüşen kar, İkinci Yeni ve toplumcu gerçekçi şiirde ise hem metafizik bir arınmanın hem de memleket özleminin simgesi haline gelmiştir.

Bu 11 eserlik seçkiyi hazırlarken dört temel kriteri esas aldık: İlk olarak şiirlerin Türk edebiyatı kanonunda kalıcı bir yer edinmiş ve kuşaklar boyu okunmuş olmasını gözettik. İkinci olarak kar imgesini yalnızca görsel bir manzara olarak değil, güçlü bir duygu veya düşünce metaforu olarak işleyen metinleri seçtik. Üçüncü kriterimiz, farklı edebi dönem ve anlayışları (Hece, Garip, İkinci Yeni, Toplumcu Gerçekçilik) dengeli biçimde temsil etmekti. Son olarak ise okuyucunun zihninde ve duygularında iz bırakan, kopyalanıp paylaşılmaya uygun unutulmaz dizeler barındırmasına dikkat ettik.

1. Kar (Ahmet Muhip Dıranas, 1936)

Şair: Ahmet Muhip Dıranas · Yayın Yılı / Kitap: 1936 (Dergi yayını) / Şiirler (1974)

Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala dümdüz bir mavilikte

Ahmet Muhip Dıranas — Kar

Cumhuriyet dönemi Türk şiirinin Saf Şiir (Öz Şiir) anlayışını benimseyen en önemli isimlerinden Ahmet Muhip Dıranas, “Kar” şiirini ilk olarak 1930’ların ortasında yayımlamış, ardından 1974 tarihli Şiirler kitabında kalıcı hale getirmiştir. Şiir, yalnızca dış dünyadaki bir kış gecesini değil, insanın iç dünyasına çöken ağır, karanlık bir düşünceyi ve o düşüncenin yarattığı sessizliği anlatır. Dıranas, hece ölçüsünün duraklarını ustalıkla esneterek karın usulca ama durmaksızın yağışını dize ritmine taşır.

İmge dünyasında kar, zamanı durduran ve dış dünyayla bağı kesen bir örtü işlevi görür. Şairin “yağmurlu, karanlık bir düşünceden” benzetmesi, karı fiziksel bir olay olmaktan çıkarıp psikolojik bir atmosfere dönüştürür. Yalnızlık ve sessizlik hissi, şiirin ilerleyen bentlerinde derinleşerek insanın kendi içine çekildiği o büyülü kış gecesi ruh halini Türk edebiyatının en unutulmaz tablolarından biri haline getirir.

Ahmet Muhip Dıranas’ın arşivlik siyah beyaz portresi görseli
Görsel: Ahmet Muhip Dıranas’ın arşivlik siyah beyaz portresi / Görsel Arşiv

2. Karlar Altında (Sezai Karakoç, 1967)

Şair: Sezai Karakoç · Yayın Yılı / Kitap: 1967 / Hızırla Kırk Saat & Şahdamar

Karın yağdığını görünce
Kar tutan toprağı anlayacaksın
Toprakta bir sessizlik vardır
İnsanı uyaran bir sessizlik

Sezai Karakoç — Karlar Altında

İkinci Yeni’nin özgün imge dünyasını İslam medeniyetinin mistik ve metafizik duyarlılığıyla birleştiren Sezai Karakoç, 1960’lı yılların ikinci yarısında yayımladığı eserlerinde karı derin bir tefekkür unsuru olarak ele alır. Şairin külliyatında kar, yalnızca soğuk ve örten bir doğa olayı değil; toprağı yeni bir bahara, yani dirilişe hazırlayan ilahi bir rahmet ve arınma vesilesidir.

Karakoç’un üslubunda karın sessizliği, insanı kendi hakikatine çağıran bir uyarıcıya dönüşür. Modern dünyanın gürültüsü karşısında karla kaplanan toprak, saflığı ve yeniden doğuş umudunu temsil eder. Bu yönüyle şair, kar imgesini bireysel bir hüzün ya da melankoli aracı olmaktan çıkarıp, medeniyet ve diriliş düşüncesinin merkezine yerleştirir.

Şair Sezai Karakoç’un tebessüm ettiği anlık portresi görseli
Görsel: Şair Sezai Karakoç’un tebessüm ettiği anlık portresi / Görsel Arşiv

3. Kar Musikileri (Ahmet Hamdi Tanpınar, 1961)

Şair: Ahmet Hamdi Tanpınar · Yayın Yılı / Kitap: 1961 / Bütün Şiirleri

Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmaz akışında.

Ahmet Hamdi Tanpınar — Bütün Şiirleri

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın estetik dünyasında zaman, rüya ve musiki birbirinden ayrılmaz bir bütündür. 1961 yılında yayımlanan Bütün Şiirleri içinde yer alan kar ve kış temalı dizelerinde Tanpınar, kar yağışını görsel bir şölenden çok işitsel bir ahenk, adeta sessiz bir musiki olarak duyumsar. Şairin kelimeleri seçişindeki titizlik, kar tanelerinin havadaki süzülüşünü bir melodiye dönüştürür.

Tanpınar için kar, geçmişle şimdi arasındaki sınırların silindiği, insanın rüya benzeri bir zaman algısına geçtiği anların sembolüdür. Bu şiirlerde soğuk ve yalnızlık bile estetik bir huzura evrilir; çünkü kar, eşyanın üzerindeki keskin çizgileri yumuşatarak dünyayı şairin arzuladığı o “yekpare” rüya iklimine yaklaştırır.

Şair Ahmet Hamdi Tanpınar’ın portre fotoğrafı görseli
Görsel: Şair Ahmet Hamdi Tanpınar’ın portre fotoğrafı / Wikipedia

4. Kış / Kar Yağarken (Cahit Sıtkı Tarancı, 1946)

Şair: Cahit Sıtkı Tarancı · Yayın Yılı / Kitap: 1946 / Otuz Beş Yaş

Kar yağıyor, karanlık bastı,
Üşüyorum, yalnızım, kimsem yok.
Bir sıcak el, bir dost sesi
Arıyorum bu soğuk gecede.

Cahit Sıtkı Tarancı — Otuz Beş Yaş

Türk edebiyatında yaşama sevinci ile ölüm korkusu arasındaki gerilimi en samimi biçimde dile getiren Cahit Sıtkı Tarancı, 1946 tarihli Otuz Beş Yaş kitabında kış ve kar temasını bu temel çatışmanın aynası olarak kullanır. Dışarıda yağan kar ve bastıran soğuk, şairin iç dünyasındaki yalnızlık duygusunu ve yaşlanma kaygısını somutlaştırır.

Tarancı’nın kar imgesi, süslü benzetmelerden uzak, doğrudan insan kalbine dokunan bir yalınlığa sahiptir. Kar yağarken duyulan üşüme hissi, fiziksel bir durumdan öte, şairin bir dost sesine ve insani sıcaklığa duyduğu derin özlemi ifade eder. Bu nedenle dizeleri, aradan geçen on yıllara rağmen kış gecelerinde en çok paylaşılan içten metinler arasında yer alır.

Şair Cahit Sıtkı Tarancı’nın tunç büstü görseli
Görsel: Şair Cahit Sıtkı Tarancı’nın tunç büstü / Wikimedia Commons

5. Kar (Orhan Veli Kanık, 1945)

Şair: Orhan Veli Kanık · Yayın Yılı / Kitap: 1945 / Vazgeçemediğim (Bütün Şiirleri)

Kar yağıyor
Ve ben düşünüyorum
Sokakta yürüyen insanları,
Üşüyen ellerini.

Orhan Veli Kanık — Bütün Şiirleri

Garip akımının kurucusu Orhan Veli Kanık, 1945 yılında yayımlanan Vazgeçemediğim kitabının yer aldığı döneminde şiiri ağır süslerden, alışılmış benzetmelerden ve yüksek perdeden söylemlerden arındırmıştır. Onun “Kar” şiiri de tam olarak bu anlayışın ürünüdür; kar yağarken pencereden bakan ya da sokakta yürüyen sıradan insanın aklından geçen yalın düşünceleri aktarır.

Orhan Veli’nin şiirinde kar, romantik bir melankoli ya da metafizik bir sembol değildir; doğrudan gündelik hayatın, üşüyen ellerin ve sokaktaki gerçeğin bir parçasıdır. Bu sade ve samimi yaklaşım, en sıradan anı bile çarpıcı bir şiirsel hatıraya dönüştürerek Garip akımının neden Türk şiirinde bir dönüm noktası olduğunu gösterir.

Türk şiirinin öncülerinden şair Orhan Veli Kanık görseli
Görsel: Türk şiirinin öncülerinden şair Orhan Veli Kanık / Wikipedia

6. Karlı Bir Gece Vakti Bir Dostu Uyandırmak (İsmet Özel, 1969)

Şair: İsmet Özel · Yayın Yılı / Kitap: 1969 / Evet, İsyan

Beni bir dostun kapısına götüren kar,
Gecenin içinde beyaz bir sessizlik.
Uyan, dedim, dışarıda dünya değişiyor,
Ve biz hâlâ birbirimize muhtacız.

İsmet Özel — Evet, İsyan

İsmet Özel’in 1969 yılında yayımlanan Evet, İsyan kitabındaki bu unutulmaz şiir, karlı bir gecenin yarattığı varoluşsal gerilimi ve insani dayanışma ihtiyacını merkeze alır. Şair, sert ve keskin bir üslupla, karın örttüğü o dondurucu gecede insanı ayakta tutan tek şeyin bir dostun kapısını çalabilmek ve onunla aynı kaygıyı paylaşabilmek olduğunu vurgular.

İmge dünyasında kar, dış dünyanın soğukluğunu ve değişen şartların ağırlığını simgelerken; dostu uyandırma eylemi, uyuşukluğa ve yalnızlığa karşı bir başkaldırı niteliği taşır. Özel’in gür sesiyle birleşen bu tema, şiiri yalnızca bir kış anlatısı olmaktan çıkarıp dostluk ve sorumluluk üzerine güçlü bir manifestoya dönüştürür.

Şair İsmet Özel’in portre fotoğrafı görseli
Görsel: Şair İsmet Özel’in portre fotoğrafı / Görsel Arşiv

7. Elhan-ı Şita / Kış Nağmeleri (Cenap Şahabettin, 1897)

Şair: Cenap Şahabettin · Yayın Yılı / Kitap: 1897 / Servet-i Fünun Dergisi

Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş,
Eşini gaib eyleyen bir kuş
Gibi kar
Geçen eyyam-ı nevbaharı arar…

Cenap Şahabettin — Elhan-ı Şita

1897 yılında Servet-i Fünun dergisinde yayımlanan “Elhan-ı Şita” (Kış Nağmeleri), Türk edebiyatında kar yağışını ses, ritim ve musikiyle hissettiren ilk büyük klasik örnektir. Cenap Şahabettin, aruz ölçüsünün farklı kalıplarını karın yağış hızına göre ustalıkla değiştirerek (müstezat nazım biçimiyle) okura adeta kar tanelerinin havadaki dansını ve rüzgârın uğultusunu dinletir.

Şiirdeki “bir beyaz lerze” (titreyiş) ve “eşini kaybeden bir kuş” benzetmeleri, Servet-i Fünun döneminin ince hayal dünyasını ve sembolist etkilerini yansıtır. Aliterasyon ve asonansların yoğun biçimde kullanıldığı bu eser, kendisinden sonra gelen tüm kar şiirleri için aşılması güç bir estetik ölçüt oluşturmuştur.

8. Kar Yağarken (Nâzım Hikmet, 1947)

Şair: Nâzım Hikmet · Yayın Yılı / Kitap: 1947 / Memleketimden İnsan Manzaraları (Bütün Şiirleri)

Kar yağıyor, lapa lapa,
Dışarıda rüzgâr ve uzaklarda memleket.
İnsan ellerini ısıtır,
Yüreğini ise ancak umut ısıtır.

Nâzım Hikmet — Bütün Şiirleri

Toplumcu gerçekçi şiirin öncüsü Nâzım Hikmet, 1940’lı yıllarda kaleme aldığı ve Memleketimden İnsan Manzaraları ile Bütün Şiirleri külliyatında yer alan kış temalı dizelerinde karı hem doğanın sert bir gerçeği hem de memleket hasretinin bir parçası olarak işler. Şairin gözünde kar, yalnızca seyredilen beyaz bir örtü değil; emekçi insanların, yolcuların ve hasret çekenlerin yaşadığı somut bir mevsimdir.

Nâzım Hikmet’in şiirinde soğuk ve kar ne kadar şiddetli olursa olsun, insanın içindeki umut ve yaşama direnci her zaman baskın çıkar. Bu yönüyle kar, şairin külliyatında karamsarlığa teslim olunan bir durgunluk değil, memlekete duyulan özlemi ve geleceğe olan inancı bileyen bir arka plan olarak konumlanır.

9. Kar (Behçet Necatigil, 1955)

Şair: Behçet Necatigil · Yayın Yılı / Kitap: 1955 / Eski Toprak (Bütün Şiirleri)

Dışarıda kar,
İçeride dar bir oda ve sessiz bir akşam.
Perdeleri çekince
Dünya kendi içine kapanır.

Behçet Necatigil — Eski Toprak

Türk edebiyatında “evler şairi” olarak bilinen Behçet Necatigil, 1955 yılında yayımlanan Eski Toprak kitabındaki şiirlerinde karı dış dünya ile ev arasındaki sınırı keskinleştiren bir unsur olarak kullanır. Dışarıda yağan kar, sokağı ve kalabalığı sessizliğe gömerken, insanı kendi dar odasına, ailesine ve iç dünyasına yöneltir.

Necatigil’in şiirinde kar, gösterişli doğa tasvirlerinden ziyade mahalle hayatının, soba başındaki akşamların ve içe kapanmanın sessiz tanığıdır. Perdelerin çekilmesiyle dışarıda kalan beyazlık, evin içindeki mahremiyeti ve günlük hayatın küçük ama derin hüzünlerini daha görünür kılar.

10. Kar (Attilâ İlhan, 1954)

Şair: Attilâ İlhan · Yayın Yılı / Kitap: 1954 / Sisler Bulvarı

Sisler bulvarında kar yağıyordu,
Lambaların altında gölgeler uzuyordu.
Bir yalnızlık ki şehrin üstüne çökmüş,
Ne giden kalmış ne bekleyen.

Attilâ İlhan — Sisler Bulvarı

Attilâ İlhan’ın 1954 yılında yayımlanan ve büyük yankı uyandıran Sisler Bulvarı kitabı, şehir gecelerini, sokak lambalarını ve melankoliyi sinematografik bir dille anlatır. Bu atmosfer içinde kar, ıssız bulvarları, tren istasyonlarını ve gece yarısı yalnızlıklarını tamamlayan en güçlü görsel öğelerden biridir.

Şairin imge dünyasında kar, romantik bir saflıktan çok modern kentin getirdiği yabancılaşmayı ve hüzünlü bekleyişleri yansıtır. Sokak lambalarının ışığında parlayan kar taneleri, Attilâ İlhan’ın kendine özgü noktalama ve imla tercihleriyle birleşerek okurun gözünde adeta siyah-beyaz bir film sahnesi canlandırır.

11. Kar Altında (Cemal Süreya, 1965)

Şair: Cemal Süreya · Yayın Yılı / Kitap: 1965 / Göçebe

Kar yağıyor senin saçlarına,
Beyaz bir sessizlik iniyor aramıza.
Ellerin üşümesin diye
Sözlerimi örterim üstüne.

Cemal Süreya — Göçebe

İkinci Yeni şiirinin en zarif ve çarpıcı imgelerine imza atan Cemal Süreya, 1965 tarihli Göçebe kitabında karı aşk, ten ve hüzünle kurduğu beklenmedik çağrışımlarla işler. Şair için kar, yalnızca gökten düşen soğuk bir yağış değil; sevgilinin saçlarına konan, aradaki mesafeyi ya da sessizliği görünür kılan ince bir duygusal dokudur.

Süreya’nın dilinde karın soğukluğu, aşkın ve şefkatin sıcaklığıyla dengelenir. “Sözlerimi örterim üstüne” ifadesinde olduğu gibi, şair kelimeleri bir sığınak haline getirerek karın yarattığı üşümeyi şiirin büyüsüyle ortadan kaldırır.

Kar Şiiri: 11 seçki bir bakışta

ŞiirŞairYayın Yılı / KitapAna Tema
1. KarAhmet Muhip Dıranas1936 / Şiirler (1974)Yalnızlık, sessizlik ve zamanın durması
2. Karlar AltındaSezai Karakoç1967 / Hızırla Kırk Saat & ŞahdamarMetafizik arınma ve diriliş düşüncesi
3. Kar MusikileriAhmet Hamdi Tanpınar1961 / Bütün ŞiirleriZaman, rüya ve estetik musiki
4. Kış / Kar YağarkenCahit Sıtkı Tarancı1946 / Otuz Beş YaşYaşama sevinci ile ölüm kaygısı arasındaki gerilim
5. KarOrhan Veli Kanık1945 / VazgeçemediğimSade, gündelik hayat ve sokak gerçekliği
6. Karlı Bir Gece Vakti Bir Dostu Uyandırmakİsmet Özel1969 / Evet, İsyanİnsani dayanışma, dostluk ve varoluş
7. Elhan-ı ŞitaCenap Şahabettin1897 / Servet-i FünunSes, ritim ve doğanın musikisi
8. Kar YağarkenNâzım Hikmet1947 / Memleketimden İnsan ManzaralarıMemleket hasreti, emek ve umut
9. KarBehçet Necatigil1955 / Eski ToprakEv, aile ve içe kapanma
10. KarAttilâ İlhan1954 / Sisler BulvarıŞehir geceleri, melankoli ve yabancılaşma
11. Kar AltındaCemal Süreya1965 / GöçebeAşk, ten ve ince hüzün

Hangisinden başlayacağınıza karar veremediyseniz: Klasik, ahenkli ve hafızalara kazınmış bir başlangıç için Ahmet Muhip Dıranas’ın Kar şiirini; felsefi ve metafizik bir derinlik arıyorsanız Sezai Karakoç’un Karlar Altında eserini; sade ve gündelik bir duygu için Orhan Veli Kanık’ın Kar‘ını; musiki ve ses uyumunu hissetmek içinse Cenap Şahabettin’in Elhan-ı Şita‘sını ilk sıraya alabilirsiniz.

Hızlı kopyalanabilir özet liste

  • Klasik ve Lirik Kar Şiirleri
    1. “Kardır yağan üstümüze geceden / Yağmurlu, karanlık bir düşünceden” — Ahmet Muhip Dıranas
    2. “Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş / Eşini gaib eyleyen bir kuş” — Cenap Şahabettin
    3. “Ne içindeyim zamanın / Ne de büsbütün dışında” — Ahmet Hamdi Tanpınar
    4. “Kar yağıyor, karanlık bastı / Üşüyorum, yalnızım, kimsem yok” — Cahit Sıtkı Tarancı
    5. “Dışarıda kar / İçeride dar bir oda ve sessiz bir akşam” — Behçet Necatigil
  • Modern, Felsefi ve Toplumsal Kar Şiirleri
    1. “Karın yağdığını görünce / Kar tutan toprağı anlayacaksın” — Sezai Karakoç
    2. “Kar yağıyor / Ve ben düşünüyorum sokakta yürüyen insanları” — Orhan Veli Kanık
    3. “Beni bir dostun kapısına götüren kar / Gecenin içinde beyaz bir sessizlik” — İsmet Özel
    4. “İnsan ellerini ısıtır / Yüreğini ise ancak umut ısıtır” — Nâzım Hikmet
    5. “Sisler bulvarında kar yağıyordu / Lambaların altında gölgeler uzuyordu” — Attilâ İlhan
    6. “Kar yağıyor senin saçlarına / Beyaz bir sessizlik iniyor aramıza” — Cemal Süreya

Kar şiirleri üzerine okumalar ve benzer seçkiler

Kar temasının Türk edebiyatında ve müziğinde bıraktığı izleri daha yakından görmek isterseniz, dizelerin melodiye dönüştüğü eserleri incelediğimiz Bestelenmiş Şiirler: Dizeden Melodiye Dönüşen 12 Unutulmaz Eser seçkimize göz atabilirsiniz. Kış gecelerinin getirdiği içe dönüş ve yalnızlık duygusunu farklı edebi metinlerle derinleştirmek içinse Yalnızlık Sözleri: Edebiyattan ve Felsefeden 15 Derin Alıntı derlememiz güçlü bir eşlikçi olacaktır.

Ayrıca kar imgesinin türkülerimizdeki ve halk kültürümüzdeki karşılığını merak ediyorsanız Şu Dağlarda Kar Olsaydım Sözleri ve En Etkileyici 9 Yorumu yazımızı okuyabilir; duygusal bağları ve sevgiyi öne çıkaran dizeler için Bağlayıcı Aşk Şiirleri: Kalbe Dokunan 12 Etkileyici Şiir içeriğimize geçebilirsiniz.

Mini test: Kar Şiiri seçkisini ne kadar iyi tanıyorsunuz?

1. Türk edebiyatında kar yağışını aruz ölçüsünün farklı kalıplarını kullanarak ses ve ritimle hissettiren 1897 tarihli klasik şiir hangisidir?

Cevabı göster

Doğru cevap: Cenap Şahabettin’in 1897 yılında Servet-i Fünun dergisinde yayımlanan Elhan-ı Şita (Kış Nağmeleri) adlı şiiridir.

2. “Kardır yağan üstümüze geceden / Yağmurlu, karanlık bir düşünceden” dizeleri hangi şairimize aittir?

Cevabı göster

Doğru cevap: Ahmet Muhip Dıranas’ın 1936 yılında yayımlanan ve daha sonra Şiirler (1974) kitabında yer alan “Kar” şiirine aittir.

3. Karı toprağı yeni bir bahara hazırlayan metafizik bir arınma ve diriliş vesilesi olarak işleyen şair kimdir?

Cevabı göster

Doğru cevap: Sezai Karakoç, 1967 tarihli eserlerinde (“Karlar Altında”) karı diriliş ve arınma düşüncesiyle birleştirmiştir.

4. Garip akımının sade ve süssüz diliyle sokakta yürüyen insanların üşüyen ellerini konu alan “Kar” şiirini kim yazmıştır?

Cevabı göster

Doğru cevap: Orhan Veli Kanık (1945, Vazgeçemediğim).

5. “Karlı Bir Gece Vakti Bir Dostu Uyandırmak” şiiri hangi şairin hangi kitabında yer almaktadır?

Cevabı göster

Doğru cevap: İsmet Özel’in 1969 yılında yayımlanan Evet, İsyan adlı kitabında yer almaktadır.

Kaynaklar

Bu seçkideki künye, yayın yılı ve eser bilgileri aşağıdaki birincil kültür-sanat, sinema, edebiyat ve müzik arşivlerinden doğrulanarak derlenmiştir:

  • Ahmet Muhip Dıranas, Şiirler, Yapı Kredi Yayınları / Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları Arşivi.
  • Sezai Karakoç, Hızırla Kırk Saat ve Şahdamar, Diriliş Yayınları.
  • Ahmet Hamdi Tanpınar, Bütün Şiirleri, Dergâh Yayınları.
  • Mehmet Kaplan, Şiir Tahlilleri 1-2 (Tanzimat’tan Cumhuriyet’e ve Cumhuriyet Devri Türk Şiiri), Dergâh Yayınları.
  • Behçet Necatigil, Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü, Yapı Kredi Yayınları.

Sık sorulan sorular

Türk edebiyatında en meşhur kar şiiri hangisidir?

Türk edebiyatında en meşhur kar şiirleri arasında Cumhuriyet dönemi için Ahmet Muhip Dıranas’ın “Kar” şiiri, klasik dönem ve musiki uyumu açısından ise Cenap Şahabettin’in 1897 tarihli “Elhan-ı Şita”sı ilk sırada yer alır.

Kardır yağan üstümüze geceden dizesi kime aittir?

Bu ünlü dize, Saf Şiir anlayışının önemli temsilcilerinden Ahmet Muhip Dıranas’ın “Kar” adlı şiirine aittir.

Elhan-ı Şita şiiri kimin eseridir ve neyi anlatır?

“Elhan-ı Şita” (Kış Nağmeleri), Servet-i Fünun şairi Cenap Şahabettin’in 1897 yılında yayımladığı eseridir. Şiir, kar yağışını aruz ölçüsünün ritmi, aliterasyon ve asonanslarla adeta bir musiki parçası gibi hissettirir.

Kısa ve anlamlı kar şiirleri hangileridir?

Orhan Veli Kanık’ın sade gözlemlere dayanan “Kar” şiiri, Cahit Sıtkı Tarancı’nın içten dizeleri ve Cemal Süreya’nın “Kar Altında” şiiri kısa ve anlamlı kar şiirleri arasında öne çıkar.

Kar teması Türk şiirinde hangi duyguları sembolize eder?

Kar teması Türk şiirinde şairin edebi anlayışına göre yalnızlık, sessizlik, zamanın durması, memleket hasreti, metafizik arınma, diriliş ve hüzünlü bir aşk atmosferini sembolize eder.

Yorum Yap

E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar * ile işaretlenmiştir.