Zedi – Aklım Başımda Değil Şarkı Sözleri ve Yorumları

Zedi – Aklım Başımda Değil: Kaybolmuş Bir Ruhun Fısıltısı

Müzik, bazen en karmaşık duygulara bile tercüman olur. Zedi’nin “Aklım Başımda Değil” isimli parçası da tam olarak böyle bir eser. Bu şarkı, dinleyeni bir kopuşun, bir kaybedişin ya da belki de sadece anlaşılmama hissinin en ham, en içten haliyle yüzleştiriyor. Zedi, bu şarkı sözleriyle adeta bir iç döküş, bir yakarış sunuyor bizlere.

İlk Dizelerde Gizlenen Yalnızlık ve Umutsuzluk

Şarkı, dinleyeni doğrudan bir kopukluk hissiyle karşılıyor. “Aklım Başımda Değil” şarkısının ilk satırları, bir tarafın diğerinden tamamen bihaber olduğunu, ilişkinin tek taraflı bir ağırlık taşıdığını gösteriyor:

Senin benden haberin yok

Bu basit cümle, aslında ne kadar büyük bir boşluğu ve yalnızlığı ifade ediyor. Karşıdaki kişinin, yaşananların farkında bile olmaması, sözlerin sahibini daha da derine çekiyor. Ardından gelen dizeler, bu kopukluğun kişinin iç dünyasında yarattığı tahribatı gözler önüne seriyor:

Yaşıyorum ama aklım başımda değil
Umutlarım sefil, ruhumda izlerin var

Zedi, burada sadece fiziksel olarak var olduğunu, ancak zihinsel ve ruhsal olarak dağılmış, parçalanmış bir halde olduğunu anlatıyor. “Aklım Başımda Değil” ifadesi, tam da bu durumu özetliyor. Umutların “sefil” oluşu, geleceğe dair beklentilerin tükenmişliğini, “ruhunda izlerin var” dizesi ise geçmişin, yaşanmışlıkların silinemez etkisini vurguluyor. Şarkının devamında, bu içsel sürüklenişin belirsizliğiyle karşılaşıyoruz:

Gidiyordum öylece bilmeden, görmeden
Şu karanlık gecenin bir sonu olmalı

Zedi, nereye gittiğini bilmeden, rotasız bir şekilde sürüklenişini anlatırken, bu karanlık tünelin bir çıkışı olması gerektiği umudunu da taşıyor. “Aklım Başımda Değil” sözleri, bu belirsizlik ve umutsuzluk girdabında bir ışık arayışını temsil ediyor.

İsyanın ve Kırgınlığın Acı Çığlığı

Şarkının ikinci bölümü, daha önce hissettiğimiz o sessiz acının yerini öfkeye, bir isyana bırakıyor. Zedi’nin “Aklım Başımda Değil” şarkısı, burada daha doğrudan bir suçlama ve kırgınlık içeriyor:

Sen! Evet, ben değil miydim ya?
Lan, ben değil miydim senin için öyle yapan?

Bu dizelerdeki “Sen!” vurgusu, doğrudan karşı tarafa yöneltilen bir sitemin, bir hesap sormanın ifadesi. Anlatıcının, ilişkide fedakarlık yapan, çabalayan taraf olduğunu hatırlatması, yaşananların haksızlık olduğu düşüncesini pekiştiriyor. “Lan” kelimesinin kullanımı, bu duygusal patlamanın, derin bir hayal kırıklığının göstergesi. Bu samimi ve çiğ ifade, Zedi’nin “Aklım Başımda Değil” şarkısına ayrı bir gerçeklik katıyor:

Ayıptır lan oğlum, ben sana ne yaptım lan?
Ayıp değil mi oğlum, ben sana ne yaptım?

Tekrar eden bu sorular, anlatıcının yaşadığı haksızlık karşısındaki şaşkınlığını ve isyanını gözler önüne seriyor. Karşı tarafın davranışlarının “ayıp” olduğunu, kendi yaptıklarının ise bu muameleyi hak etmediğini düşünüyor. Bu dizeler, bir ilişkinin ihanetle sonuçlanmasının getirdiği o yakıcı “neden?” sorusunu dile getiriyor.

Gerçeklerin Perde Arkası: Göründüğünden Fazlası

Zedi’nin “Aklım Başımda Değil” şarkısının son bölümü, dışarıdan görünen ile içeride yaşanan arasındaki uçurumu derinlemesine işliyor. Bu dizeler, birçok insanın maskeler ardında sakladığı gerçek duygularına ayna tutuyor:

Yaşıyorum ama bildiğin gibi değil
Ölüyorum ama sandığın gibi değil
Gülüyorum ama gördüğün gibi değil

Bu üçleme, anlatıcının dış dünyaya yansıttığı imajın, iç dünyasındaki gerçeklikten ne kadar uzak olduğunu çarpıcı bir şekilde ifade ediyor. Yaşamak, ölmek ve gülmek gibi temel insani eylemlerin bile birer yanılsama olduğunu dile getiren Zedi, dinleyicisine derin bir empati hissi aşılıyor. “Aklım Başımda Değil” teması, bu dizelerde zirveye ulaşıyor; çünkü kişinin zihni ve ruhu yerinde olmadığında, dışarıdan sergilenen her şey birer gösteriden ibaret kalır. Ve bu karmaşık hisler, tek bir cümleyle özetleniyor:

Of, bir bilsen…

Bu kapanış dizesi, tüm bu karmaşık duyguların, acıların, kırgınlıkların ve yalnızlığın, karşı taraf tarafından asla tam anlamıyla anlaşılamayacağının acı bir kabulü. Zedi’nin bu eseri, kaybolmuşluğun ve anlaşılmamanın evrensel dilini, ham ve içten bir şekilde dile getiriyor.