Sagopa Kajmer & Nun Sultan – Sussan da Olur Şarkı Sözleri ve Yorumları

Sagopa Kajmer & Nun Sultan – Sussan da Olur: Sessizliğin Edebiyatı ve Vedanın Kırılgan Tonları

Sagopa Kajmer ve Nun Sultan’ın ortak çalışması “Sussan da Olur”, dinleyicisine derin bir iç hesaplaşma ve kabulleniş hikayesi sunuyor. Şarkının her bir dizesi, bitmekte olan bir ilişkinin ya da kırılgan bir bağın eşiğinde duran bir ruh halini, çoğu zaman acımasız bir dürüstlükle ele alıyor. Bu şarkı, suskunluğun bir son değil, bazen bir başlangıç ya da zorunlu bir çıkış yolu olabileceğini fısıldıyor.

İtiraf Beklentisi ve İçsel Sirenler: “Sussan da Olur” Başlangıcı

Şarkının açılış dizeleri, bir sır perdesinin ardındaki gerçeğe duyulan beklentiyi ve aynı zamanda o gerçeğin yükünden kaçınma arzusunu çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor:

Sen itiraf edene dek gerçeği bilmiyormuş gibi davranacağım
Sırlarını saklıyor dudakların, onlardan uzak duracağım

Bu ifadeler, bilinen bir gerçeği dillendirme sorumluluğunu karşı tarafa yüklerken, aynı zamanda anlatıcının kendini koruma mekanizmasını gösteriyor. Bilinçli bir cehalet tercihi var burada, zira bilmek bazen daha fazla acı getirebilir. Ardından gelen “İhtiyacım olan ışık yok karanlığında” dizesi, ilişkinin ya da durumun vaat ettiği aydınlığın, umudun tamamen yittiğini ilan ediyor. Karanlıkta ışık arayışı boşuna. Tam da bu noktada, “Sirenlerim çalıyor minik dünyamda” ifadesi, içsel bir alarmın, tehlike çanlarının çaldığını, bireyin kendi iç dünyasında bir krizle yüzleştiğini anlatıyor. Bu, artık geri dönülmez bir eşiğe gelindiğinin habercisi.

Sessizliğin Gücü ve Vedanın Kolaylığı

Şarkının ana temasını oluşturan ve adını veren kısım, bir kabullenişin ve hatta bir rahatlamanın ifadesi:

Sussan da olur, söyleyeceğin yoksa
Biraz sessizlik kimseyi incitmez
İstersen hızla uzaklaş bur’dan
Gitmen, durmandan fazla kırmaz

Sagopa Kajmer ve Nun Sultan, bu dizelerde suskunluğun bazen en doğru cevap olduğunu vurguluyor. Söylenecek yalanlar ya da boş sözler yerine, sessizliğin daha onurlu ve daha az incitici olabileceğini belirtiyorlar. Özellikle “Gitmen, durmandan fazla kırmaz” ifadesi, ilişkinin geldiği son noktayı, kopuşun bile bir nevi kurtuluş olduğunu, beklentilerin tamamen tükenmişliğini gösteriyor. Gitmek, kalmaktan daha az acı verici, çünkü kalmak, o boş beklentilerle yüzleşmek demek.

Mücadele, Umutsuzluk ve Aşkın Kırılganlığı

Şarkının ilerleyen bölümlerinde, mücadelenin yorgunluğu ve hayatın belirsizliği ön plana çıkıyor:

Başa çıkmak zor da olsa, olsun
Buna katlanmak zorunlu sanki
Kaç kez daha tırmanır düşerim?
Bugün kurtuldum, yarını bilemeyebilirim

Bu dizeler, yaşamın döngüsel zorluklarına ve ayakta kalma çabasına atıfta bulunuyor. Bir gün kurtulmuş hissetmek bile, ertesi günün ne getireceğini bilememenin getirdiği endişeyi taşıyor. Nun Sultan’ın katılımıyla şarkı, daha kişisel ve derin bir sorgulamaya evriliyor. “Aşk ölüm gibi, ne zaman gelir belli değil de ama / İkisi de hayatta bir kere gelirmiş, bak yeminle” dizesi, aşkın ve ölümün hayatın en büyük, en dönüştürücü ve çoğu zaman tek seferlik deneyimleri olduğunu edebi bir dille anlatıyor. Bu, aşkın kıymetini ve kaybedildiğinde yarattığı boşluğu derinden hissettiriyor.

Kırık Kalpler ve Anlaşılma Arzusu

Nun Sultan’ın dizeleri, anlaşılma arzusunu ve yaşanan hayal kırıklıklarını daha da belirginleştiriyor:

Affet uzaklığımı, önümde bir yakınlık bariyeri
Tırmandım da düştüm, ondandır kalbimin kırık yeri
Beni anlamak istemediğin zamanı, beni anlamak için harcasaydın
Beni harcayamazdın, öyle değil mi?

Bu sözler, anlatıcının kendi içindeki engelleri ve geçmişteki başarısız denemelerini itiraf ederken, aynı zamanda karşı tarafa yöneltilmiş keskin bir sitem barındırıyor. Anlaşılmamanın getirdiği acı ve harcanan emeklerin boşa gitmesi, “Sussan da Olur” şarkısının en dokunaklı noktalarından biri. Depresyonla mücadele, içsel ağrıları dindirme arayışı ve kendi keskinliğini kabul etme hali, bireyin kendini ve kırılganlığını kabullenişinin bir parçası olarak karşımıza çıkıyor.

Sagopa Kajmer ve Nun Sultan’ın “Sussan da Olur” şarkısı, sadece bir veda şarkısı değil; aynı zamanda sessizliğin gücünü, kabullenişin huzurunu ve bazen gitmenin kalmaktan daha az incitici olduğunu fısıldayan bir ağıt. Her bir dizesi, dinleyeni kendi iç dünyasında bir yolculuğa çıkarırken, biten bir ilişkinin ardından kalan hüzünlü ama onurlu bir duruşu temsil ediyor.