Müslüm Gürses – İtirazım Var Şarkı Sözleri ve Yorumları

Müslüm Gürses’in “İtirazım Var” Sözleri: Bir İsyanın Anatomisi

Müslüm Gürses denildiğinde akla gelen ilk şarkılardan biri olan “İtirazım Var”, sadece bir melodi değil, aynı zamanda derin bir feryat, bir başkaldırı manifestosudur. Bu şarkı, dinleyicisinin ruhunda yankılanan, kaderin acımasızlığına, hayatın sillesine ve insan ruhunun derinliklerindeki bitmeyen isyana tutulmuş bir ayna görevi görür. Her dizesi, yaşanmışlıkların, kaybedilmişliklerin ve umutsuzluğun birer tanığıdır. Gelin, Müslüm Gürses’in bu ölümsüz eserinin, “İtirazım Var” şarkı sözlerinin katmanlarını birlikte aralayalım.

Kadere ve Sonsuz Kedere Bir Başkaldırı

Şarkının açılış dizeleri, dinleyiciyi doğrudan bir isyanın kalbine çekiyor:

İtirazım var bu zalim kadere İtirazım var bu sonsuz kedere

Burada Müslüm Gürses, kaderin insafsızlığına ve kederin hiç dinmeyen, sonsuz gibi görünen ağırlığına karşı açıkça bir duruş sergiler. Bu, boyun eğmek yerine, haksızlığa karşı sesini yükseltme cesaretidir. Birçok insanın içinde taşıdığı, ancak dile getirmekte zorlandığı o evrensel “neden ben?” sorusunun bir çığlığıdır bu “İtirazım Var” ifadesi. Şarkı, acının sadece hissedilmekle kalmayıp, ona karşı bir tavır alınabileceğini gösterir.

Hayatın Sillesi ve Yarım Kalan Umutlar

Şarkının ilerleyen kısımlarında, isyanın kapsamı genişler ve hayatın çeşitli darbelerine odaklanır:

Feleğin cilvesine, hayatın sillesine Dertlerin cümlesine itirazım var Yarım kalan sevgiye, şu emanet gülmeye Yaşamadan ölmeye itirazım var

“Feleğin cilvesi” ve “hayatın sillesi” ifadeleri, yaşamın beklenmedik, acımasız sürprizlerini ve verdiği darbeleri betimler. Müslüm Gürses, dertlerin bir bütün olarak kuşatıcılığına karşı durur. Ancak belki de en dokunaklı itiraz, “yarım kalan sevgiye”, yüzeysel ve geçici “emanet gülmeye” ve en trajik olanı, hayatı tam anlamıyla deneyimleyemeden “yaşamadan ölmeye”dir. “İtirazım Var” burada, sadece fiziksel bir ölüme değil, ruhsal bir tükenişe, heveslerin kursakta kalmasına, gerçek mutluluğu tadamadan geçen bir ömre yapılan bir sitemdir.

Yenilgi Döngüsü ve Mutluluk Arayışı

Şarkının belki de en kişisel ve sorgulayıcı dizeleri, bireyin iç dünyasındaki çıkmazı gözler önüne serer:

Ben hep yenilmeye mahkûm muyum? Ben hep ezilmeye mecbur muyum? İtirazım var bu yalan dolana Benim şu dertlere ne borcum var ki? Tuttu, yakamı bırakmıyor Benim mutlulukla ne zorum var ki? Bana cehennemi aratmıyor

Bu sorular, dinleyicinin de kendi içindeki benzer sorgulamaları tetikler. Sürekli bir yenilgi döngüsünde olmak, ezilmeye mecbur kalmak… Müslüm Gürses’in “İtirazım Var”ı, bu kaderci kabullenişe karşı bir duruş sergiler. “Yalan dolana” yapılan itiraz, samimiyetsizliğe ve sahteliğe karşı duyulan rahatsızlığı gösterir. Şarkıdaki en güçlü imgelerden biri, dertlerin adeta bir alacaklı gibi insanın yakasına yapışması ve bırakmamasıdır. Mutluluğun ise bir düşman gibi uzak durduğu, hayatın yaşarken “cehennemi aratmadığı” bu durum, Müslüm Gürses’in derin acısını ve isyanını vurgular.

Değişmez Yazıya ve Sahte Yüzlere İtiraz

Şarkının ikinci bölümü, ilk baştaki temaları pekiştirirken, isyanın odak noktasını insan ilişkilerine de taşır:

İtirazım var değişmez yazıma İtirazım var bu dertli şansıma Sevginin sahtesine, hayatın cilvesine Talihin böylesine itirazım var Yalan dolu gözlere, durulmamış sözlere Dost olmayan yüzlere itirazım var

Burada “değişmez yazı” ve “dertli şans”, kaderin kaçınılmazlığına yapılan itirazı tekrar güçlendirir. Ancak bu kez, “sevginin sahtesi”, “yalan dolu gözler”, “durulmamış sözler” ve “dost olmayan yüzler” gibi ifadelerle, isyanın hedefi toplumsal ikiyüzlülüğe ve insan ilişkilerindeki samimiyetsizliğe yönelir. Müslüm Gürses, bu yüzeysel ve çıkar odaklı dünyada gerçekliğe ve samimiyete olan özlemini dile getirir. “İtirazım Var”, sadece kişisel bir acının değil, aynı zamanda toplumsal bir eleştirinin de sesi olur. Şarkının nakaratının ve kilit dizelerin tekrarı, bu isyanın ne denli köklü ve sarsılmaz olduğunu vurgular. Müslüm Gürses’in “İtirazım Var”ı, bir arabesk klasiği olmanın ötesinde, insan ruhunun derinliklerindeki adalet arayışının, mutluluk özleminin ve haksızlığa karşı durma arzusunun zamansız bir marşıdır. Bu şarkı, bize acıya rağmen umudun, yenilgiye rağmen direnişin ve sessiz kalmaya rağmen sesini yükseltmenin mümkün olduğunu fısıldar.