Eypio & Tuğçe Kandemir – Korkum Bundan Şarkı Sözleri ve Yorumları

Eypio & Tuğçe Kandemir – Korkum Bundan: Sessizliğin Derinliklerinde Yükselen Bir Çığlık

Bir şarkı sözü yorumcusu olarak Eypio & Tuğçe Kandemir’in “Korkum Bundan” adlı eserini dinlerken, insan ruhunun en derinlerinde yankılanan bir çaresizlik ve kabulleniş hikayesiyle karşılaştığımı hissettim. Bu şarkı, sadece bir melodi ve söz yığını değil; aynı zamanda bir iç hesaplaşmanın, pişmanlıkların ve kaçınılmaz sona doğru ilerleyişin edebi bir dışavurumu. “Eypio & Tuğçe Kandemir – Korkum Bundan” dinleyicisine, korkunun insanı nasıl susturduğunu, yolların nasıl ayrıldığını ve bazen kurtuluşun bile bir lütuf haline geldiğini fısıldıyor.

Korkunun Gölgesinde Suskunluk ve Ayrılık

Şarkının açılış dizeleri, dinleyiciyi doğrudan bir iç dünyanın kapısından içeri buyur ediyor.

Korkum bundan sustum çoktan Zaten ayrı kalmıştı yollar Kendini kurtar sen öyle durma Sanırım çok sürmez belamı bulmam

Bu dizelerdeki “Korkum bundan sustum çoktan” ifadesi, suskunluğun bir tercih değil, bir zorunluluk olduğunu vurguluyor. Korku, bireyin sesini kesen, onu pasifize eden güçlü bir etken. “Zaten ayrı kalmıştı yollar” cümlesi ise, bu suskunluğun öncesinde zaten bir kopuşun yaşandığını, ilişkilerin ya da hayatların farklı yönlere aktığını anlatıyor. Burada bir ayrılık değil, yolların çoktan ayrılmış olması durumu mevcut; yani bir sürecin sonucu. “Kendini kurtar sen öyle durma” dizesi, bu ayrılığın getirdiği yıkımdan bir başkasını koruma çabası olabileceği gibi, kişinin kendine yönelik bir uyarısı da olabilir. Ancak asıl çarpıcı olan “Sanırım çok sürmez belamı bulmam” ifadesi. Bu, kaderci bir kabulleniş, yapılan hataların bedelinin ödeneceğinin bilinciyle söylenen, adeta beklenen bir sonun ilanidir. Eypio & Tuğçe Kandemir, “Korkum Bundan” ile bu kaçınılmazlığı etkileyici bir şekilde aktarıyor.

Zamanın Ötesinde Kumarlar ve Akıl Almaz Olaylar

Şarkının ilerleyen kısımlarında, bu kabullenişin arka planındaki kaotik durumlar resmediliyor.

Zararın köşesinde duvarlar Zamanın ötesinde kumarlar Bahsi çok kaybediyorken olaylar Aklım almıyor bi’ çoğu olaylar

“Zararın köşesinde duvarlar” metaforu, kişinin kendini dört bir yandan kuşatılmış, çıkışsız bir durumda hissettiğini gösteriyor. Bu duvarlar, hem fiziksel hem de psikolojik engelleri temsil edebilir. “Zamanın ötesinde kumarlar” ise, geçmişte yapılan riskli, belki de düşüncesizce atılan adımların, bugünkü zararların kaynağı olduğunu ima ediyor. Bu kumarlar, sadece maddi değil, duygusal veya yaşamsal riskler de olabilir. “Bahsi çok kaybediyorken olaylar” ve “Aklım almıyor bi’ çoğu olaylar” cümleleri, kontrolün tamamen kaybedildiğini, olayların kişinin aklını zorlayacak boyutlara ulaştığını ve bu durum karşısında duyulan şaşkınlık ve çaresizliği ifade ediyor. Eypio & Tuğçe Kandemir’in “Korkum Bundan” şarkısı, bu karmaşık duygusal labirenti ustaca çiziyor.

Kumdan Kaleler ve Filmin Sonu

Şarkının ikinci bölümü, ilk bölümde hissedilen duyguları derinleştirerek, umutsuzluğun ve pişmanlığın farklı boyutlarını ortaya koyuyor.

Korkum bundan hep yaptım kaleleri kumdan Ondan güzelim ona dokunmam Çok uzun sürsede seni bulmam Haberin var mı ki bu durumdan Yardım gelir hangi kurumdan Girdiler benim iki kolumdan Konuşuyorum filmin sonundan Bunu yazıyorum aynı konumdan

“Korkum bundan hep yaptım kaleleri kumdan” dizesi, şarkının en vurucu imgelerinden biri. Kumdan kaleler, her zaman yıkılmaya mahkum, geçici ve kırılgan umutları, hayalleri veya ilişkileri temsil eder. Bu, kişinin çabalarının nafile olduğunu, kurduğu her şeyin temelsiz olduğunu kabul edişidir. “Ondan güzelim ona dokunmam” ifadesi, belki de bir zamanlar değer verilen, kırılgan bir güzelliğe veya ilişkiye duyulan saygıyı, onu daha fazla incitmeme arzusunu gösterir. “Çok uzun sürsede seni bulmam” ve “Haberin var mı ki bu durumdan” ise, bir arayışın, bir özlemin ve karşı taraftan beklenen ancak gelmeyen bir anlayışın ifadesidir. Şarkının sonlarına doğru, çaresizlik daha da belirginleşiyor: “Yardım gelir hangi kurumdan / Girdiler benim iki kolumdan”. Bu dizeler, kişinin kendini yalnız, savunmasız ve her yönden kuşatılmış hissettiğini, dışarıdan hiçbir yardım beklemediğini, hatta yardımın imkansız olduğunu gösterir. “Girdiler benim iki kolumdan” ifadesi, bir baskı altında olma, özgürlüğün kısıtlanması veya köşeye sıkıştırılma halini simgeler. Ve son olarak, “Konuşuyorum filmin sonundan / Bunu yazıyorum aynı konumdan” dizeleri, her şeyin bittiği, geri dönüşü olmayan bir noktadan yapılan bir retrospektif konuşmayı anlatır. Kişi, hikayenin sonunu yaşarken, aynı zamanda o bitiş noktasından kendi hikayesini kaleme almaktadır. Bu, hem bir kabulleniş hem de yaşananların bir muhasebesidir. Eypio & Tuğçe Kandemir, “Korkum Bundan” ile dinleyicisine, bitmiş bir hikayenin acı tatlı sonunu bizzat o sonun içinden aktarıyor. Bu şarkı, sadece bir ayrılık ya da pişmanlık şarkısı değil, aynı zamanda insanın kendi hatalarıyla yüzleşmesinin, korkularının onu nasıl şekillendirdiğinin ve bazen de çaresizliği kabullenişinin derinlikli bir portresini sunuyor. Dinleyiciyi, kendi iç hesaplaşmalarına davet eden, düşündürücü ve duygusal bir eser.