Canozan – Hiç Sorma Şarkı Sözleri ve Yorumları

Müzik, bazen en derin hislerimizi tercüme eden bir dil gibidir. Canozan’ın ‘Hiç Sorma’ şarkısı da tam olarak böyle bir eser. Dinlerken, adeta bir ruhun iç dünyasına yapılan samimi bir yolculuğa çıkıyor, kelimelerin ardındaki hüzünlü melodiyi iliklerimize kadar hissediyoruz. Bu şarkı, modern insanın yalnızlığını, yorgunluğunu ve zamanın acımasız akışına karşı duyduğu çaresizliği öyle içten anlatıyor ki, her dizesi kalbimizde ayrı bir yankı buluyor.

Zamanın Yükü ve Gençliğin Kaybı

Canozan, ‘Hiç Sorma’ şarkısının açılışında bizi doğrudan bir sorgulamanın ortasına bırakıyor:

Gereği var mı artık kederin yasın
Geçiyor günler bu gençliğime yazık

Bu dizeler, yaşanan acının, tutulan yası artık anlamsız bulma halini, bir tür tükenmişliği gözler önüne seriyor. Sanki kişi, kederle o kadar haşır neşir olmuş ki, bu duygunun varlığı bile gereksizleşmiş. “Geçiyor günler bu gençliğime yazık” ifadesi ise, zamanın acımasızca akıp gidişine, belki de boşa geçen, dolu dolu yaşanamayan gençlik yıllarına duyulan derin bir pişmanlığı ve hüsranı dile getiriyor. Canozan, burada kaybolan zamanın ve yaşanamayan anların ağırlığını hissettiriyor.

Gün doğumunda uyanık kalmaya alıştım artık
Hiç sorma neden hep suratım asık

Bu sözler, uykusuz gecelerin, bitmek bilmeyen düşüncelerin bir yansıması. Gündüzün aydınlığını değil, gecenin karanlığını benimsemiş bir ruh halini anlatıyor. “Gün doğumunda uyanık kalmaya alıştım artık” dizesi, kişinin huzursuzlukla, belki de geçmişin hayaletleriyle boğuşarak sabahladığını gösteriyor. Ve ardından gelen “Hiç sorma neden hep suratım asık” cümlesi, bu içsel çalkantının dışa vuran, herkesçe görünen, ancak açıklanmak istenmeyen bir sonucunu işaret ediyor. Sanki anlatılacak çok şey var ama artık anlatacak güç, ya da dinleyecek kimse kalmamış gibi.

Yalnızlığın Gölgesinde Sokaklar ve Geçmişe Küskünlük

‘Hiç Sorma’ nakaratının ardından, Canozan yalnızlıkla mücadelesini daha da derinleştiriyor:

Alıştım diyemem yalnızlığıma
Kendimi vurdum sokaklara geceden sabaha
Küskün bi kadeh kaldırdım ah yıllarıma

“Alıştım diyemem yalnızlığıma” ifadesi, yalnızlığın bir kader gibi kabul edildiğini ancak asla içselleştirilemediğini vurguluyor. Yalnızlık, kişinin peşini bırakmayan, canını yakan bir gerçek olarak kalmış. “Kendimi vurdum sokaklara geceden sabaha” dizesi, bu yalnızlıktan kaçışın, bir tür kendini kaybetme arayışının resmini çiziyor. Sokaklar, bir sığınak, bir kaçış rotası; belki de kalabalıkta bile yalnızlığı derinden hisseden bir ruhun yürüdüğü yollar. Ve “Küskün bi kadeh kaldırdım ah yıllarıma” cümlesi, geçmişe, yaşanmışlıklara duyulan derin bir kırgınlığı, pişmanlığı ve belki de öfkeyi somutlaştırıyor. Kadeh, bir kutlama aracı olmaktan çok, bir vedalaşma, bir hesaplaşma aracı haline gelmiş.

Uyku Bilmeyen Bir Yarasa ve Dinmeyen Karabasanlar

Canozan, ‘Hiç Sorma’ şarkısının ilerleyen bölümlerinde içsel çöküşünü metaforlarla anlatmaya devam ediyor:

Yarasayım ben uyku bilmem
Her gece karabasanlarım dinmez
Her vuruşunda kalbim atar mı bi daha bilmem
Hiç sorma bini gider biri dönmez

“Yarasayım ben uyku bilmem” benzetmesi, karanlıkla iç içe geçmiş, huzursuz bir varoluşu simgeliyor. Uyku, dinlenme ve yenilenme anlamına gelirken, şarkıcı için bu bir lüks değil, bir özlem. “Her gece karabasanlarım dinmez” ise, zihni kemiren, uykuyu bölen, bitmek bilmeyen korkuların ve kaygıların açık bir ifadesi. Bu dizeler, kişinin içsel dünyasında süregelen bir savaşın varlığını gösteriyor.

“Her vuruşunda kalbim atar mı bi daha bilmem” cümlesi, duygusal ve fiziksel tükenmişliğin doruk noktası. Kalbin her atışı, bir sonraki atışın garantisi değil, bir belirsizliğin, bir kırılganlığın işareti. Bu, yaşam enerjisinin giderek azaldığı, dayanma gücünün tükendiği bir anı betimliyor. Ve son olarak “Hiç sorma bini gider biri dönmez” dizesi, kaybedilenlerin, gidenlerin geri gelmeyeceğini, zamanın ve yaşananların geri alınamayacağını vurgulayan acı bir kabulleniş. Bu, hayatın acımasız döngüsünü, geri dönüşü olmayan kayıpları ve bu kayıplarla yaşama zorunluluğunu hatırlatıyor. Canozan’ın ‘Hiç Sorma’ şarkısı, bu derin duygusal katmanlarla dinleyicisini sarıp sarmalıyor, kendi iç dünyasına bir ayna tutmasını sağlıyor.