Abdurrahman Önül – Koy Bizi de Cennetine Şarkı Sözleri ve Yorumları

Abdurrahman Önül’ün “Koy Bizi de Cennetine” Eserinde Bir Ruhun Yankısı

İlahi müziğin derinlikli seslerinden Abdurrahman Önül, “Koy Bizi de Cennetine” adlı eseriyle dinleyicilerini kalbin en saf hallerine, tevazu ve niyaz dolu bir yolculuğa çıkarıyor. Bu ilahi, bir kulun kendi acziyetini idrak edişini, ilahi merhamete olan sonsuz ihtiyacını ve cennet arzusuyla dolu içsel çalkantılarını lirik bir dille ifade ediyor. Abdurrahman Önül’ün bu dokunaklı eseri, sadece bir dinleti değil, aynı zamanda bir tefekkür ve iç hesaplaşma daveti niteliğinde.

Amellerin Yetersizliği ve İlahi Merhamet Dileği

Şarkının başlangıcı, insanın kendi amelleri karşısındaki samimi itirafıyla başlıyor. Abdurrahman Önül, “Koy Bizi de Cennetine” ilahisinde şu sözlerle bir ruhun iç sesini dile getiriyor:

Ben bu amellerim ile
Giremem o Cennetine
Rabbim bizi de affeyle
Koy bizi de Cennetine

Bu dizeler, insanın fani dünyadaki çabalarının, ilahi adalet ve büyüklük karşısında ne kadar yetersiz kalabileceğinin bir kabullenişi. Kendi eksikliklerinin farkında olan bir ruhun, ancak Allah’ın affına sığınarak cennete erişebileceği inancını gözler önüne seriyor. Bu, kibirden uzak, tam aksine acziyetini bilerek Rabbine yönelen bir yalvarış. Abdurrahman Önül, bu bölümle, kulun kendi başına değil, ancak ilahi lütufla kurtuluşa erebileceği temel inancını vurguluyor. “Koy Bizi de Cennetine” nakaratı ise bu dileğin merkeze oturduğunu, tüm ilahinin bu arayış etrafında döndüğünü gösteriyor.

Ölüm Korkusu Değil, Amelin Ağırlığı

İlahinin ilerleyen bölümlerinde, kulun korkularına daha yakından tanık oluyoruz. Ancak bu korku, genellikle sanıldığı gibi ölümün kendisinden değil, ölümün getireceği hesaplaşmadan kaynaklanıyor. Abdurrahman Önül, “Koy Bizi de Cennetine” eserinde bu derin endişeyi şöyle ifade ediyor:

Çok korkuyorum ölümden
Ölüm değil amelimden
Korkum Azrail’den değil
Cehenem’in ateşinden

Burada, ölümün kaçınılmaz bir son olduğu bilinciyle birlikte, asıl meselenin yaşanmış hayatın bir muhasebesi olduğu açıkça belirtiliyor. Azrail, sadece bir tebliğciyken, asıl korku kaynağı, işlenen günahlar ve bu günahların neticesinde girilebilecek cehennem ateşi. Bu, dinleyeni sadece bir korkuya sürüklemek yerine, yaşamını gözden geçirmeye, amellerini sorgulamaya ve tövbeye yönelmeye teşvik eden güçlü bir mesaj. Abdurrahman Önül’ün “Koy Bizi de Cennetine” ilahisi, bu bağlamda, hayatın anlamını ve ahiret bilincini hatırlatan bir ayna görevi görüyor.

Kalpte Yalnızca O’nun Aşkı ve Cennet Hasreti

İlahinin son bölümü, kulun ilahi aşka olan derin bağlılığını ve cennet arzusunun tüm benliğini nasıl sardığını gösteriyor. Abdurrahman Önül, “Koy Bizi de Cennetine” sözlerinde bu yoğun duyguyu şu dizelerle anlatıyor:

Gündüz hayaliyle coşar
Gece uykularım kaçar
Bu kalp yalnız Sen’le atar
Koy bizi de Cennetine

Bu dizeler, dünyevi tüm meşguliyetlerin ötesinde, kalbin yalnızca ilahi varlıkla attığını, O’nun sevgisiyle dolup taştığını vurguluyor. Gündüz ve gece, uyanıkken ve uyurken, zihin ve kalp sürekli olarak ilahi aşkın ve cennetin hayaliyle meşgul. Bu, tüm varlığını Allah’a adamış bir kulun tasviri. Bu derin aşk ve hasret, aynı zamanda cennete olan özlemin de temelini oluşturuyor. Abdurrahman Önül’ün “Koy Bizi de Cennetine” ilahisi, bu son dizelerle, cennetin sadece bir ödül değil, aynı zamanda ilahi aşka ulaşmanın ve O’nun rızasına ermenin bir tezahürü olduğunu fısıldıyor. Bu, ruhun en saf ve en içten dileği olarak yankılanıyor, dinleyenin kalbinde de benzer bir özlem uyandırıyor.